Posts tonen met het label Psychiatrie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Psychiatrie. Alle posts tonen

woensdag, oktober 29, 2008

Psychiatrie in Oost-Congo

Op zondag 2 november kan U in het Cultuurcentrum Stroming in Sleidinge een feestelijke benefiet meemaken ten voordele van een psychiatrisch centrum in Sosame/ Bukavu (Congo). Ter gelegenheid hiervan hadden wij op voorhand al een interview met Noëlla Muderhwa, sociaal assistente in die instelling. Ook Mieke Van Hecke, organisatrice van de benefiet was aanwezig


Het is duidelijk dat de psychiatrie in Oost-Congo nogal verschilt van deze in West-Europa. Het gesprek werd een boeiende uitwisseling van ideeën. De plaats waar Noëlla werkt ligt in Zuid-Kivu en de instelling kan tot 80 mensen opnemen en een 70-tal ambulant begeleiden. Er is één instelling voor een populatie van 3.600.000 mensen. En op dit moment wordt er zo'n 350 kilometers verderop een nieuwe instelling gebouwd, alleen... in dat gebied zijn geen wegen en het transport moet gebeuren met oude Russische Antonov-vliegtuigen. Deze storten vrij regelmatig neer zodat de regering heeft beslist dat er geen mensen meer mogen vervoerd worden met de vliegtuigen. En dan is er ook nog de oorlog... De taak van Noëlla bestaat erin om de familieleden van patiënten op te sporen en deze te stimuleren de patiënt terug in huis te nemen na het verblijf in de instelling. Veel mogelijkheden zijn er niet in Oost-Congo. Het is ofwel het ziekenhuis ofwel thuis. Er zijn geen beschut woonvormen of opvanghuizen voor daklozen of dagactiviteitencentra.

Wie meer wil horen kan volgende zondag nog naar het Cultuurcentrum voor de benefiet. Inschrijven kost 10 euro en je reserveert best je plaats bij Mieke Van Hecke, via het nummer 0472981562
Wilfried Martens en Miet Smet zullen er ook zijn...

woensdag, januari 23, 2008

Overlegplatform PC Sleidinge op symposium in Duffel

Op vrijdag 25 januari 2008 organiseert het Psychiatrisch Ziekenhuis Duffel een symposium met als titel "De patiënt als burger". Ook wij van het overlegplatform organiseren er om 14.45u een workshop rond onze buurtwerking.

Het symposium in Duffel wil een kans creëren tot bewustwording, tolerantie en inzicht ten aanzien van het anders-zijn van patiënten en onderzoeken hoe de samenleving hun burgerschap kan bevorderen.
Dit symposium huldigt de stelling dat een samenleving de opdracht heeft zorg te dragen voor haar burgers-met-beperkingen en formuleert hiertoe een aantal argumenten. Er wordt vervolgens verkend hoe ver het staat met de 'vermaatschappelijking'. Hulpverleners van instellingen en diensten zijn een eind weegs gegaan. Komen buurten, gemeenten, provincies, de Vlaamse en federale overheid ook tegemoet? Zijn er drempelverlagende en faciliterende initiatieven? en hoe vertaalt zich dit in wonen, werken, vrije tijd, participatie,'empowerment'...

het volledige programma van het symposium kan U hier nalezen.

vrijdag, november 09, 2007

Scientology en psychiatrie

Gisteren kon je in de Standaard een bericht lezen waarin stond dat scientology een dvd verspreidt onder dokters en apothekers in Vlaanderen en Nederland. Psychiatrie wordt daarin de "industrie van de dood" genoemd. Beetje vreemde boodschap van een vereniging waartegen in ons land een rechtszaak loopt voor fraude en afpersing.

" De brochure bestempelt de psychiatrie als 'pseudo-wetenschappelijk' en waarschuwt dokters en apothekers dat ze schadevergoedingen riskeren als ze medicijnen voorschrijven die wijzigingen teweegbrengen in de gemoedstoestand of in de geestelijke functies (psychotropen).

In Nederland werden zowat 7.000 exemplaren van de dvd verdeeld bij professionelen in de gezondheidszorg.

De Limburgse huisarts Michel Bottu is geschokt door de dvd. 'Dit is een degoutant samenraapsel van leugens en onzin', zegt hij in De Huisarts. 'Psychiaters zouden toegeven dat ze niet weten wat een geestesziekte is, dat ze niemand kunnen genezen en het alleen maar voor het geld doen.'

De Gentse psychiater Myriam Van Moffaert is niet echt verbaasd over de aanval. 'De psychiatrie staat al langer bloot aan allerlei kritiek. Dat mag. Alleen komt ze nu wel uit erg dubieuze hoek. Bang hoeven we er niet van te zijn. Ik mag hopen dat de huisartsen hun oordeel om iemand naar de psychiatrie door te verwijzen, op rationele gronden baseren en niet op dergelijke hetze.'

De afkeer van Scientology tegen de psychiatrie is verklaarbaar vanuit hun visie dat het individu een onsterfelijke geest is die een lichaam heeft en een verstand om met het lichaam in de materiële wereld te verkeren.

In ons land loopt sinds 4 september een rechtszaak tegen de Belgische Scientology-kerk en de Church of Scientology International voor fraude en afpersing. (ty) "

vrijdag, juni 01, 2007

Bert Anciaux over psychiatrische patiënten

Ik hoop dat men het mij vergeeft als ik in deze periode net voor de verkiezingen een politicus aanhaal. Op de website van de Morgen zijn een zestal politici een goeie week al aan het bloggen en de volledige post van Anciaux kan U hieronder lezen.


"Zottekes om fier op te zijn

Als jonge stagiairadvocaat kwam ik ze al tegen, het uitschot van de maatschappij, de verworpenen der aarde. Ze werden weggestoken in duistere cellen. Ze werden opgesloten zonder enige vorm van proces. Ze werden opgevolgd door de ziekenboeg van de meest gruwelijke gevangenissen. Daar bleven ze zitten. Wegrotten. Zonder dat er nog iemand naar hen omkeek.

De geïnterneerden. Nooit echt verantwoordelijk voor hun daden, maar ook nooit meer welkom in de samenleving. Opgegeven mensen. Zelfs geen menselijke GAIA die erom gaf.
De situatie is natuurlijk wel wat verbeterd. Maar wezenlijk is er nog steeds geen beleid voor psychiatrische patiënten. Ik ben zielsgelukkig met de eerlijke inzet van vele vrijwilligers, maar structureel zitten we met ons beleid voor deze zieken nog in de middeleeuwen.

Ik kwam gisteren een oud-psychiater tegen op de markt in Vilvoorde. Sommige van mijn toenmalige cliënten moesten via hem passeren, voordat ze opnieuw een kans maakten op reïntegratie. Sommigen van hen waren minderjarige slachtoffers van beestachtige geweldplegingen. Het vaste ‘medicament’ waren elektroshocks. Dat was goed voor alles, gaande van behandeling tegen schizofrenie, het ‘genezen’ van homofilie en het voorkomen van gewelddaden. Die elektroshocks werden zelfs toegepast ter voorkoming van slapeloosheid en claustrofobie.

Goed, het is al enkele jaren geleden. Er zijn zeker schitterende instellingen en prachtige dokters werkzaam in de psychiatrie. Maar wezenlijk zijn de patiënten nog steeds rechteloos. Ze zijn nog steeds de paria’s van de samenleving. Zonder stem, zonder verhaal. Zelfs in de beste instellingen moet men dankbaar zijn voor de inspraak, voor het ontvangen respect. Rechten voor psychiatrische patiënten bestaan niet. Hun leven is overgenomen door de familie, door de dokters, door de verpleegkundigen. Nog steeds blijft de regeling voor collocatie uiterst bedenkelijk en vormen misbruiken schering en inslag.

Een samenleving moet zich wapenen tegen gevaren en misbruiken, maar anderzijds moeten we iedereen wapenen tegen misbruiken en geweld. Een zotteke is nog steeds een mens. Een psychiatrische patiënt moet met respect behandeld worden. In heel het verhaal rond justitie en volksgezondheid is deze groep mensen het meest verwaarloosd. De graad van democratie wordt gemeten aan de zorg die men besteedt voor de allerzwaksten. Onze democratie kan nog een stuk verbeteren. Deze rechtelozen rechten geven. Daar gaan we voor.

Bert"

vrijdag, april 27, 2007

Een schizofrene briljante wiskundige die de Nobelprijs Economie krijgt, dat veroorzaakt sensatie

Op 27 april a.s. heeft de faculteit TEW twee Nobelprijswinnaars op bezoek: de wereldbefaamde wiskundige John Nash, bij het grote publiek bekend van de film A Beautiful Mind, en Reinhard Selten, die samen met Nash in 1994 de Nobelprijs Economie kreeg. Ook Nash-kenner Harold Kuhn is eregast.

Een schizofrene briljante wiskundige die de Nobelprijs Economie krijgt, dat veroorzaakt sensatie. Op zijn tweeëntwintigste, in 1950, publiceert Nash met zijn dissertatie de theorie van de niet-coöperatieve speltheorie, die jaren later van doorslaggevend belang blijkt te zijn voor de economie en de gedragswetenschappen. Maar wat een veelbelovende wetenschappelijke carrière had moeten worden, eindigt in een jarenlange worsteling met een onoverwinnelijk gewaande mentale ziekte. Nash herstelt echter en krijgt in 1994, samen met Selten en Harsanyi, de Nobelprijs voor Economie voor hun wetenschappelijke verdienste op vlak van de speltheorie.


Meer over het symposium "John Nash" dat vandaag in Antwerpen plaats heeft kan U hier lezen.

woensdag, april 25, 2007

Bezoek

Vandaag, morgen en vrijdag komen 5 studenten uit Ten Doorn, een school in Eeklo, op bezoek.

Ze zullen gedurende drie dagen een aantal activiteiten meedoen met de patiënten en het personeel. Deze ochtend hebben ze de weekplanning meegevolgd en geholpen bij het bereiden van de maaltijd. Ze kregen ook een rondleiding in de instelling. Morgenvroeg doen ze mee aan het groepsgesprek en aan het zanguurtje. In de namiddag is er nog dans.

Tussendoor lopen ze rond op de afdeling en praten ze met patiënten. Het is voor hen een gelegenheid om iets meer te weten te komen over wonen en werken op een psychiatrische afdeling.

maandag, april 23, 2007

Psychiatrische patiënten hebben steun aan huisdieren

Een bericht uit Nederland:

Volgens sommige behandelaars hebben veel psychiatrische niet alleen steun bij huisdieren, maar 'werken' deze ook. 'Mijn honden zijn de beste therapie geweest', zegt een cliënt. In het buitenland wordt daarom geëxperimenteerd met animal-assisted therapy. Dat schrijft psycholoog Mark Janssen in het aprilnummer van het Maandblad Geestelijke volksgezondheid.
(lees meer hier)

woensdag, april 11, 2007

Joka

Van 8 juli tot 13 juli komt Joka langs dit jaar.

Een aantal jongeren die gedurende één week van hun vakantie in een instelling doorbrengen om de bewoners een vakantiegevoel te geven. Het is een hele opdracht. Nieuwe ontmoetingen brengen dikwijls een nieuwe dynamiek. Een kort gesprek kan soms meer bewerkstelligen dan een namiddag spelletjes organiseren. Dat hebben we ondertussen geleerd uit de jarenlange organisatie van deze ontspanningsweek. We kijken er ook nu weer naar uit.

woensdag, maart 21, 2007

Poëzie en psychiatrie: Rutger Kopland

De taal van het verlangen

In het kader van de Boekenweek zendt de NPS in Het Uur van de Wolf ‘De taal van het verlangen’ uit over dichter Rutger Kopland. Met unieke beelden van optredens met Kopland als cabaretier, filmer en dichter, maar ook als psychiater in gesprek met patiënten.

De makers filmden de dichter vanaf 2004 en maakten opnames in Groningen, Drenthe, Frankrijk en Wenen. Zelfs na zijn auto-ongeluk in december 2005. De documentaire gaat nader in op Koplands poëtisch werk en zijn loopbaan als hoogleraar psychiatrie in Groningen. ‘In mijn gedichten is er vaak sprake van observeren, kijken en luisteren. Als psychiater moest ik ook vaak kijken en luisteren. Dat hele arsenaal van gereedschappen dat ik in mijn vak gebruikte, vind je ook terug in mijn poëzie’, aldus Kopland. De tragische opname van Kopland op de psychiatrische afdeling waar hij zelf ooit hoofd was, komt ook ter sprake. ‘Vroeger had ik zelf de sleutel en kon zo naar buiten lopen. Nu zat ik achter een gesloten deur.’ Slechts weinigen kennen zijn humor en lichtvoetigheid, zijn cabaret groep of zijn eigen 8 mm films. ‘Ik houd van films. Ik had graag films willen maken. Ik ben een kijker, een uitkijker, een observator.

Veertig jaar geleden publiceerde dichter Rutger Kopland zijn eerste bundel Onder het vee.Daarna verschenen diverse dichtbundels en essays. Inmiddels geldt Kopland als één van de belangrijkste Nederlandse dichters. Hij kreeg o.a. de Jan Campertprijs (‘70) en de PC Hooftprijs (‘88). Rutger Kopland is het pseudoniem van de op 4 augustus 1934 te Goor geboren Rutger Hendrik van den Hoofdakker. Hij is dichter, psychiater, essayist en emeritus hoogleraar biologische psychiatrie. Kopland woonde van 1941-1946 te Bussum, van 1946-1951 te Assen waar hij het gymnasium volgde. Hij studeerde geneeskunde te Groningen (1951-1959).

Regie: Piet Hein van der Hoek
Research en productie: Lejo Siepe / Stichting Beeldlijn

De documentaire is mede mogelijk gemaakt door het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, RTV Noord en Stichting Beringer Hazewinkel.

De documentaire werd zondagavond uitgezonden en wordt nu vrijdag 23 maart om 16.00u herhaald op NPS (Nederland 2)

dinsdag, maart 20, 2007

Bezoek aan dagactiviteitencentrum De Moester

Hieronder kan U in voorpublicatie uit de binnenkort te verschijnen papieren Kiosk al een verslag lezen uit de rubriek: DE EIGENZINNIGE NIEUWSSELECTIE VAN TONY. Onze reporter bracht een bezoek aan het activiteitencentrum De Moester in St.-Denijs Westrem. Hij bevond er zich ondermeer in het illustere gezelschap van Detlev Petry, psychiater in Maastricht, en één van de bezielers van activiteitencentra zoals deze.


Er valt een druilerige regen op het moment dat ondergetekende op het terrein van “De moester” aankomt en niettegenstaande dit krijg ik een hartelijke ontvangst van wat later Mr. Sioen, de hoofdverantwoordelijke van “De moester”, blijkt te zijn.

Binnen maakt ondergetekende kennis met de heer Pieter B. Hij zal me wegwijs maken in alle aspecten van het dagactiviteitencentrum. Blij verrast merk ik dat Pieter geen onbekende meer voor mij was. Ik had hem reeds vroeger ontmoet als dagverantwoordelijke in het aanloopcentrum Poco Loco en op de tentoonstelling die we in 2005 in PC Sleidinge hadden georganiseerd.

De uitleg die je hieronder over de Moester kan lezen komt dus uit de mond van Pieter en is ruimer dan wat we in de infofolder terugvinden.

Het dagcentrum “De Moester” werkt volgens de principes van de psychiater Detlev Petry en op de “rehabilitatiegedachte” van Dr. Douglas Bennet. Vooral de ideeën van Petry komen in volgende principes terug:
Tabula rasa
Men vertrekt praktisch van een ongeschreven blad. Bij de “intake” (kennismaking), moet de toekomstige medewerker weinig over zijn verleden vertellen , alleen het allernoodzakelijkste. Dit komt er op neer , dat hij/zij zelf mag invullen wat hij wil en dit op zijn intakeformulier. Er worden geen dossiers opgesteld.

Participatie
De deelname aan de werking van het dagactiviteitencentrum geschiedt vanuit een zekere vorm van chaos en Pieter verduidelijkt dit met: Er is geen structureringsopdracht. Vanuit deze manier ontstaat vanzelf een warme sfeer , waardoor men meestal begint te participeren aan één of meer mogelijkheden die het “Centrum” biedt. Ook ontstaat daardoor een deelname in groepsverband. De medewerkers, zo worden degenen die hier verblijven genoemd, nemen zelf initiatief in de bestaande mogelijkheden van het dagcentrum. Wat wil men hiermee bereiken en vooral wat beoogt de heer Petry hier mee te bereiken? De uiteindelijke doelstelling is dat de zaak wordt overgenomen door de medewerkers, m.a.w. dat de medewerkers zelf voor het reilen en zeilen van het dagcentrum zouden instaan. Dat de medewerkers uiteindelijk zelf de/of de verantwoordelijkheid (beginnen) op te nemen.

Rehistorisering.
Niettegenstaande de medewerkers weinig gegevens over zichzelf moeten vermelden , bestaat de mogelijkheid dat de begeleiding ervoor zorgt, of althans het probeer, de restactiviteiten van de medewerker te activeren, waaronder men mag verstaan “terug gaan naar het verleden, om de positieve punten terug te vinden en deze te realiseren in het heden”. In de folder wordt dit als volgt omschreven:

“Het als begeleiding gelijkwaardig ondersteunend aanwezig zijn om de cliënt (= de medewerker) te trachten te stimuleren, om de dagdagelijkse dingen met de daaruit voortvloeiende burgerrol, terug op te nemen”.

Empowerment:
De begeleiders en de medewerkers doen de dagdagelijkse dingen samen. Men richt zich veelal op de activiteit zelf en minder op het wel of niet behalen van de agogische doelen.

Fly-over:
Is het bord waarop men de taken noteert. Dit bord is het centrale punt van waaruit alle activiteit vertrekt.

Happy Hour (recent):
Niettegenstaande De Moester een drugs en alcoholvrije zone is, is er toch uitzondering en dit de vrijdag van 15 tot 17.00 uur, waar er een alcoholisch drankaanbod is. Weze hier opgemerkt, dat personen die eerder een alcohol-verslaving kenden, hier best rekening mee houden.

Activering en arbeidszorg:
Er is ook activering van dagbesteding op werk – en vrijetijdsgebied. Dit heeft als inhoud het helpen zoeken naar een geschikte dagbesteding buiten de muren van “De Moester”. Dit kan naast vrijwilligerswerk met daarbij contacten van ATB , VDAB … ook een geschikte opleiding zijn. Daarnaast is men sinds enige tijd gestart met een arbeid zorgatelier, namelijk een houtatelier waar er kinderspeelgoed en ander voorwerpen worden gemaakt, dit ook op bestelling.

Organisatie:
De moederorganisatie is “Hand in Hand” (organisatie van beschut wonen) , maar toch is het zo dat “De Moester” een vrij initiatief is en waarbij dit enkel gesponsord wordt door de werking van de Raad van Bestuur. Het is deze laatste, die instaat voor het verkrijgen van de werkingskosten van “De Moester” en het zijn grote sommen die nodig zijn, om de maandelijkse werking van dit Centrum te verzekeren.

Besluit:
Een proficiat gewenst, niet alleen voor de heer Detlev Petry, maar vooral aan diegenen die zowel de basis hebben gelegd van dit initiatief als aan diegenen die het uitwerken en verder zetten. Hoe ongelooflijk het ook is, ook voor ondergetekende, Initiatieven als deze zorgen ervoor dat men toch gaat moeten aannemen dat diegenen die positief denken over de psychiatrie, gelijk hebben. Ook de uitspraak dat men in psychiatrie het onmogelijke, mogelijk kan maken en dat in de psychiatrie alles mogelijk is kan, niettegenstaande het oorspronkelijk ongeloof van anderen en ook van ondergetekende, juist zijn.

Tot slot van dit alles nog even vermelden dat ondergetekende de dag doorbracht in de Moester in het bijzijn van de heer psychiater Petry Detlev tezamen met zijn genodigden uit Maastricht, Aken en Limburg.

bezoek en verslag door Tony Rosseel

maandag, maart 19, 2007

Electroshock

Dat de electroshock nooit helemaal verdwenen is uit de psychiatrie en aan een nieuwe opmars bezig is blijkt ook uit een Nederlands onderzoek dat peilde naar de positieve gevolgen van deze behandeling.

"Elektroshocks kunnen goed worden ingezet tegen zelfmoordneigingen bij jongeren. Dat blijkt uit een onderzoek van de Nederlandse psychiater Harold van Megen van het ziekenhuis Meerkanten in Ermelo
.

De voorbije vijf jaar kregen twaalf depressieve jongeren onder de achttien jaar in Meerkanten een shockbehandeling, of Elektro Convulsie Therapie. Het ging om tieners op wie geen enkel medicijn vat had. Van Megen zei zaterdagavond in het televisieprogramma "Nova" dat bij al deze jongeren de zelfmoordneiging zo goed als verdwenen is. "Ik vind elektroshock een middel dat in elk geval voor deze jongeren levensreddend is geweest." Een behandeling bestond uit twaalf tot zestien elektroshocks. Bij enkele jeugdige patiënten was na verloop van tijd wel een herhalingsbehandeling nodig. " (lees meer hier) (bron De Standaard)

maandag, maart 12, 2007

200 jaar broeders van liefde

In 1807 sticht Kanunnik Petrus Jozef Triest in Gent de Broeders van Liefde. Zij nemen de zorg op voor behoeftigde bejaarden in het Hospice De Byloke. Later zullen zij samen in het Duivelsteen de boeien breken van de geesteszieken. Ook in het onderwijs en de zorg voor mensen met een handicap nemen de Broeders van meet af aan een voortrekkersrol op.

Na 200 jaar is de deskundigheid en inspiratie gebleven, niet enkel in België maar wereldwijd in 25 landen.

De tentoonstelling "200 jaar Broeders van Liefde" toont de geschiedenis van de congregatie en de organisatie aan de hand van 19de eeuwse schilderijen, handgeschreven brieven, voorwerpen, unieke oude fotoreeksen en vele andere tijdsdocumenten die getuigen van twee eeuwen religieuze actie in de zorg voor mensen.

De tentoonstelling toont niet enkel de geschiedenis, maar illustreert via een aantal bijzondere verzamelingen de verschillende domeinen waarop de Broeders van Liefde actief zijn. Art brut uit de Roemeense psychiatrie, etnografische stukken uit Afrika en exotische souvenirs uit Azië accentueren de internationale werking. Een interactieve opstelling belicht alle projecten waar de congregatie wereldwijd bij betrokken is.

"200 jaar Broeders van Liefde" toont een bijzondere en rijke geschiedenis van de Congregatie Broeders van Liefde via een unieke tentoonstelling. In 2007 viert de congregatie Broeders van Liefde haar tweede eeuwfeest. Gestart in Gent door de inzet van kanunnik Triest is de orde uitgegroeid tot een wereldwijde organisatie, die in 27 landen allerhande initiatieven neemt voor mensen die steun en zorg behoeven. De tentoonstelling toont de geschiedenis maar zeker ook de internationale actualiteit van de werken van de congregatie.

Meer info:
Museum Dr. Guislain
Jozef Guislainstraat 43, 9000 Gent
09 / 216 35 95

vrijdag, maart 09, 2007

Uilenspiegel weekend te Blankenberge

De patiëntenorganisatie Uilenspiegel organiseert ieder jaar een weekend voor haar leden.


Dit jaar is dat van vrijdag 15 juni tot en met zondag 17 juni 2007in Blankenberge. Het programma van het weekend is rijk en gevarieerd gevuld. Onderstaande tekst komt van de uitnodiging van Uilenspiegel zelf:

Natuurlijk zijn jullie vrij om te kiezen aan welke activiteiten jullie deelnemen;
alles kan, niets moet, behoudens de uurregeling van Bloso voor ontbijt, middagen
avondmaal. Het volledige programma word je toegestuurd bij inschrijving.
Slaapkamers zijn er voor tot vier personen; gelieve ons te laten weten als je
graag met een bepaalde persoon op een kamer verblijft.
Je kan deelnemen aan het volledig weekend, enkel op zaterdag, of van zaterdag
tot en met zondag. Het volledig weekend begint op vrijdag om 18u (waar we je
verwachten in het Bloso – centrum) en eindigt op zondag rond 15u.
Waar? .Bloso-centrum - Koning Boudewijnlaan 15 b – 8370 Blankenberge
.tel: 050/42 64 42
Prijzen : Volledig weekend - volpension
leden m. attest minstens 66% invaliditeit € 32,00

dinsdag, februari 27, 2007

Psychiatrie in België: onderzoek

In samenwerking met Uilenspiegel (een vereniging voor psychiatrische patiënten) voert Testaankoop momenteel een onderzoek naar de ervaringen van personen die behandeld werden of worden voor hun psychische/emotionele problemen.

Ze willen peilen naar de tevredenheid met de aangeboden dienstverlening en de doeltreffendheid van de behandeling (dit zowel in een ziekenhuis, een andere instelling, een centrum voor geestelijke gezondheid, een privé-praktijk van een psychiater of psycholoog,...)

Einde 2007 zullen de resultaten worden gepubliceerd in Test Gezondheid en gecommuniceerd naar de media, de politieke instanties en de zorginstellingen.

vrijdag, februari 23, 2007

Maak het verschil

Een kijk op het anders zijn van psychiatrische patiënten

We, twee dagpatiënten en een personeelslid van de psychiatrische instelling, komen langs in het nummer 100 van de Weststraat. We bellen onaangekondigd aan met de vraag of we even kunnen praten en we werden zeer vriendelijk ontvangen. We krijgen koffie aangeboden en het wordt een aangenaam gesprek.
We voelen ons even figuranten in een “Man bijt Hond”-onderdeel. Dit programma spreekt ons aan omdat de gewone babbel daar centraal staat. De ontmoetingen in dat programma zijn echter niet altijd even vanzelfsprekend: twee mentaal gehandicapte jongeren gaan op reportage, een schilder praat met zijn onderwerp, een Belg gaat op bezoek bij mensen in Siberië, een man rijdt met een motor langsheen de grens van België, twee bekende Vlamingen worden zonder dat ze het op voorhand weten bij elkaar gezet, twee kinderen die samen een tweeling zijn ontmoeten volwassenen en stellen hen vragen… Uit al deze situaties komt geen rariteitenkabinet voort maar wel vaak zeer gewone vanzelfsprekende en daardoor vaak ontroerende ontmoetingen.

Het is deze vorm van spreken die we graag centraal willen stellen als patiënten en buurtbewoners elkaar ontmoeten. Je ziet tijdens de korte momenten in Man bijt Hond dat het verschil tussen de mensen blijft bestaan en het is prettig om dit verschil te zien. De verwondering op de gezichten van de deelnemers aan het programma is vaak niet weg te steken. Als kijker heb je het grootste deel van de tijd een glimlach op de mond.

De korte ontmoeting is niet voldoende om iemand echt te leren kennen. Vanuit deze korte ontmoeting breng je iemand automatisch in een categorie: “dat is geen gemakkelijke om mee samen te leven”, “dat is een vriendelijke”… Je kan je uiteraard vergissen, maar er blijft één rode draad doorheen het hele programma: hoe verschillend mensen ook zijn, een ontmoeting is altijd mogelijk. Het meest extreme voorbeeld is het onderdeel waarbij een pratende valies er in slaagt de gesprekspartner zijn levensverhaal te doen vertellen. Je ziet duidelijk hoe degene die naast de valies zit zich bewust is van de “vreemde” situatie, maar terwijl toch blijft doorpraten. Ik meende bij enkele mensen zelfs te zien dat ze heel blij waren met deze vreemde gesprekspartner. Elke Belg is gelijk voor de wet maar dat betekent niet dat we niet verschillend mogen zijn. Dit verschil is echter geen beletsel voor een ontmoeting.

Wat Man bijt Hond vooral laat zien is dat “normale” echte Vlamingen onderling zoveel van elkaar kunnen verschillen en dat is bevrijdende televisie. Zoveel éénvoud is prettig om naar te kijken omdat het ons toont hoe verschillend “het gewone” kan zijn zonder dat het spectaculair moet worden. We blijven kijken omdat de mensen “wennen” zonder echter steeds dezelfde te zijn.

Wat dan met psychiatrische patiënten? Zij zijn toch niet gewoon? Zij zijn toch niet normaal?. Ook bij psychiatrische patiënten is in dit verschil iets van het gewone terug te vinden: het gewone van de angst, het gewone van de onvolmaaktheid, het gewone van de gedrevenheid… Laten we vooral ook niet vergeten dat psychiatrische patiënten even veel van elkaar verschillen als buurtbewoners van elkaar verschillen.
We hebben het al een tijdje over het woord “gewoon” en ook “gewenning” we vinden een deel van “wonen” daarin terug. Dit in tegenstelling met wat we verstaan onder het Duitse bijna onvertaalbare woord “Unheimlich”. Als we ons “Unheimlich” voelen dan zijn we niet op ons gemak. Het vreemde verontrust ons. Er is iets wat we niet kunnen plaatsen en dat maakt ons angstig. Maar, we kunnen wennen aan elkaar en dat is belangrijk. We kunnen wennen aan het verschil en op dat moment is het woord “normaal” niet meer belangrijk. Op die manier kan je ook wennen aan iemand met een psychiatrische problematiek en dan heeft het woord “normaal” geen functie meer.

Gewenning is er niet onmiddellijk, dat vraagt tijd. De patiënte die ’s morgens eerst voor onrust zorgde in de buurt omdat ze al zo vroeg op stap is wordt nu begroet met haar naam. “Ja, we kennen haar en zij kent ons… Ze is altijd vroeg op stap, heel vroeg en ze passeert hier vaak. Ze wandelt steeds… We kennen haar.” (glimlach). Het contact groeide geleidelijk en bracht herkenning
Laten we dan ook de tijd nemen aan elkaar te wennen. Het hoeft niet altijd onmiddellijk te zijn of heel snel. Dit besef van traagheid alleen al kan ervoor zorgen dat onrust en paniekreacties geen plaats krijgen in de onderlinge contacten.
En laten we vooral blijvend het verschil maken.

Nederlandse vereniging geeft info aan werknemers met psychische problemen

We denken dat niet alles wat op deze website staat ook geldig is voor België omdat de wetgeving rond sociale voorzieningen toch wel wat verschillend is maar het is wel boeiend om lezen op welke manier je best over je opname in een psychiatrische instelling kan praten als je solliciteert.
Het is duidelijk dat heel wat ex-psychiatrische patiënten gediscrimineerd worden en een website als deze kan wat meer houvast bieden om toch een job te vinden.

Met de nieuwe website http://www.werkenpsyche.nl/ geeft Stichting Pandora voorlichting aan werknemers en werkgevers. In het doolhof aan regels op het gebied van werk en sociale zekerheid weten mensen met psychische of psychiatrische problemen zich met moeite een weg te banen.
Er is bij mensen met psychische en psychiatrische problemen en grote behoefte aan gerichte informatie en praktische ondersteuning op het gebied van werk, re-integratie, uitkering en solliciteren. Dit blijkt uit vragen aan de Helpdesk en de Depressielijn van Stichting Pandora en uit de contacten met bijna honderd vrijwillige medewerkers.

Daarnaast is een juiste houding en tijdig ingrijpen van de werkgever van belang voor alle betrokkenen. Stichting Pandora heeft daarom project De Hoofdzaak opgezet, waarvoor sinds kort een nieuwe website in de lucht is: www.werkenpsyche.nl

'Werknemers die om psychische redenen verzuimen, hebben tegenwoordig zelf een grote verantwoordelijkheid', zo stelt Anneke Huson, beleidsmedewerker van Stichting Pandora. 'Zij worden geacht actief een aantal stappen te zetten om zo snel mogelijk terug te keren naar het werk. Terwijl mensen met psychische problemen vaak juist extra moeite hebben om het heft in eigen handen te nemen. Daarnaast hebben ze vaak onvoldoende kennis van wet- en regelgeving, van de eigen mogelijkheden en van de beschikbare ondersteuning op het gebied van verzuim en re-integratie.'

Project De Hoofdzaak heeft twee hoofdactiviteiten: het geven van informatie en ondersteuning aan mensen met psychische en psychiatrische problemen, en voorlichting aan werkgevers, leidinggevenden, arboprofessionals en behandelaars. Op de website is allerhande informatie te vinden.'Het is voor alle partijen van belang dat werkgevers goed zorgen voor hun medewerkers', vertelt Huson verder. 'Wij geven daarom ook aantal handvatten waardoor werkgevers eerder psychische problemen kunnen signaleren en daarmee ziekteverzuim kunnen voorkomen.

Stichting Pandora zet zich al meer dan veertig jaar in voor iedereen met psychische problemen. Eén van de speerpunten van Stichting Pandora is de verbetering van de arbeidsmarktpositie van mensen met psychische of psychiatrische problemen. Project De Hoofdzaak wordt gefinancierd door Stichting Instituut GAK (SIG) en de Commissie het Werkend Perspectief (CWP).

Laten we hopen dat er binnenkort ook een Belgische website komt die info verzamelt rond werk en geestelijke gezondheid.

dinsdag, februari 20, 2007

Dag vrienden van de poëzie...

Blijft U na het bekijken van het nieuws van zeven uur ook even hangen bij "Man bijt Hond"? Kijkt U dan ook het hele programma uit om Wim Helsen aan het werk te zien met "dag vrienden van de poëzie"? Vandaag was hij weer heel erg grappig toen hij het had over de dichter Redbad Fokkema. Het gedicht zelf dat hij voordroeg greep me aan en daarom heb ik het opgezocht zodat U het zelf nog eens kan nalezen. Onderwerp van het gedicht zijn psychiatrische patiënten van lang geleden... Meer bepaald de patiënten uit het gesticht Endegeest in Nederland.



Een klaaglied


Achter de westelijke weilandenbij de grenzen van het dorp,

De Drie Witte Palen en Het Witte Huis,

kwamen ons op de Endegeesterstraatweg

in den treure krankzinnigen tegen.

Zij liepen met spaden en wagens

dingen te doen die niemand begreep.

Zij waren niet kwaad, was ons verteld

door bewakers, zij waren niet goed

bij hun hoofd, daarom waren zij kaal.


Soms staken zij door de afrastering

van het gesticht ons dovenetels toe

met het verzoek ze te vullen, hetgeen

ons wonderlijk voorkwam en daarom

konden we het niet. Terug in het dorp

hoorden wij hen 's avonds hard huilen.


(uit "Elke dag is de eerste" 1980)




dinsdag, februari 13, 2007

Burgemeester en schepen brengen bezoek aan beschut wonen

Op 6 februari brachten burgemeester Mr. De Wispelaere en schepen van sociale zaken Mr. Van Hove (Evergem) een bezoek aan het plattelandscluster van Beschut Wonen Domos.

Het bezoek startte in een woning zelf (Weegse) met een aperitief. De beide politici kregen uitleg over het ontstaan en evolutie van beschut wonen. Een aangename maaltijd was het moment om een aantal zaken ter sprake te brengen. Onze reporter Tony had het ondermeer over het zoeken naar een oplossing in een zaak van een vrouw. Deze kwam ter sprake in een artikel "postnatale depressie als moordenaar". Tony hoopt met de hukp van Mevr. Joke Schauvlieghe, schepen in Evergem en parlementair iets te kunnen oplossen in deze zaak.
Tony herinnerde schepen Van Hove ook aan het leggen van de nodige contacten met VZW Obra en VZW Den Dries in verband met de sexcheques. Kiosk had graag een interview met al deze partijen over dit onderwerp.
Tot slot werd aan de burgemeester een aanvraag overhandigd die Tony en Robert samen hadden opgesteld over de toegankelijkheid van het nieuwe nog te bouwen sportterrein. Ze hopen dat ook voor mindermobiele mensen het terrein bereikbaar zal zijn.
Na het bezoek aan het huis in de Weegse werd ook een bezoek gebracht aan het huis in De Bernt. Daar werd de politici en aanwezigen koffie met taart aangeboden. De mooi onderhouden tuin, werk van Ghieslain, werd door iedereen bewonderd.

Past hier nog een woord van dank aan de verantwoordelijke van de plattelandscluster van Domos, Mevr. Rita D'Hooge, die instond voor de organisatie, alsook aan Monique Gevaert, begeleidster, en Joris Vermeulen, de coördinator van Domos.

(verslag van Tony Rosseel)

Onze dank gaat uit naar

vrijdag, februari 09, 2007

"We nemen geen ex-psychiatrische patiënten aan"

Dit hoorde de sociaal assistente vandaag aan de telefoon toen ze voor een patiënt belde naar een werkgever.

Er is nog heel veel werk aan de winkel om iets te doen rond vooroordelen. Dat is duidelijk...

donderdag, februari 08, 2007

Kiosk

In elke Kioskvergadering zit een gedeeltel brainstorm over de personen die we willen interviewen. Eens we iemand gekozen hebben begint het zoeken naar een emailadres of een telefoonnummer. Zo slaagden we erin om ondermeer Vera Dua, Wilfried Martens, Jean-Marie Pfaff, Luc De Vos, Kristien Hemmerechts, Guido Van Heulendonk, Etiënne De Wilde... te interviewen. Ze kwamen graag langs en stonden ons uitgebreid te woord.

Bij Kristien Hemmerechts werden we zelfs thuis op de koffie uitgenodigd en zaten we in de living waar ooit Herman De Coninck moet gezeten hebben. Het zijn van die momenten die je bij blijven. Kristien vond de directheid van de vragen die door onze medewerkers werden gesteld ook opvallend en charmant. Ze vertelde vrijuit over haar zus die ook in de psychiatrie is opgenomen.

Een ander zeer bijzonder interview was dat met Wilfried Martens. We werden uitgenodigd op zijn bureau in Brussel. Toen zijn secretaresse zag dat we met een tiental mensen op bezoek kwamen schrok ze even. Dat was volgens haar niet afgesproken. Toen ze terug kwam van Mr. Martens gaf de brede glimlach op haar gelaat meteen aan dat het aantal geen probleem was voor de man die zelf uit Sleidinge afkomstig is. Naast zijn politieke carrière vertelde hij ons dat hij een zoon heeft die opgenomen is in de psychiatrie.

Misschien is dat nog het meest zinvolle van interviews met bekende Vlamingen: dat ze outen dat ook zij kennissen of familie hebben die in de psychiatrie zijn opgenomen.

Vorige vrijdag spraken we af om Marc Reynebeau te vragen voor een interview. We zullen hem dan vast en zeker vragen hoe het voelt om net niet de slimste mens ter wereld te zijn.