Opening nieuw buurthuis Cardijnwijk (1)

Deze middag was er de opening van het nieuwe buurthuis aan de Cardijnwijk. Schepen Martine Willems nam het woord en daarna was voorzitter van vzw Cardijnwijk Jan Willaert aan de beurt. Hij verwees tevens naar het 25-jarige bestaan van de vzw. Hij deed een opsomming van de organisaties die gebruik maken van het gebouw in de Cardijnwijk en vermelde daarbij ook de residenten van het Psychiatrisch Centrum. Burgemeester Erik De Wispelaere knipte het lint door. De belangrijkste aanwezigen tekenden het boek. Er werd nagepraat en iets gedronken terwijl Joris De Wildeman en co zorgde voor de muzikale omlijsting.

ontmoeting in Lovendonk

Gisteren organiseerden studenten van de Orthopedagogie Hogeschool Gent een ontmoeting tussen buurtbewoners, patiënten en personeelsleden van het psychiatrisch centrum Sleidinge. Dit ging door in de Chirolokalen. Het werd een gezellige namiddag met pannekoeken en warme chocolademelk. Stevo Sanctus gaf een workshop, Daniël deed een rap en Michel kwam even langs met zijn gitaar. OOk de mensen van Oxfam waren aanwezig.

Bezoek aan Kunstgalerij De Weverij

In de Dellaertsdreef kan U vanaf eind november naar beelden van Bruno De Smet en werk van Marc Mestdag kijken. Deze laatste, de eigenaar van de Galerij De Wever, stond ons deze voormiddag te woord. Hij heeft er een atelier en hij woont er ook.

Marc Mestdagh is de schoonzoon van de vroegere eigenaar van de weverij, Mr.Larmuseau. De naam van de weverij is echter vooral bekend als weverij De Paepe. Tijdens ons het bezoek laat Marc ons foto's zien waarin we de weverij zien zoals ze vroeger was, met enorme weefgetouwen. Er werden handdoeken en washandjes geproduceerd. De twee ruimtes zijn nu helemaal leeg gemaakt en de werken aan de muren trekken de blik. Papier en karton worden via collagetechniek met elkaar verbonden. Vele werken zijn beschreven met de woorden "nature morte", het Franse woord voor stilleven. De roestbruine kleur symboliseert de natuur die aan het sterven is, maar het geeft ook de indruk uit metaal te zijn samengesteld. Nogal wat werken dateren uit 1997. Het jaar nadien volgde er tot vorig jaar een periode zonder creatie. De periode waarin het vaderschap veel van zijn tijd opeiste.
Marc is een autodidact. Het is duidelijk dat zijn werk een hele evolutie kende. Van Mondriaan-achtige schilderijen tot werken die meer een geheel vormen. Er zijn vele motieven of gedeeltes van werken die op een andere manier weer terugkomen of verknipt terugkomen in andere werken.

In april is er een tentoonstelling tijdens de week van de amateurkunsten. Deze tentoonstelling zal lopen in samenwerking met Cultuurcentrum Stroming dat zich op amper een 50-tal meter van de galerij bevindt.

Meer info over de galerij kan U hier bekijken.

Nieuwe Kunstgalerij op Sleidinge

Via de site van het Nieuwsblad vernamen we dat er in de Dellaertsdreef gisteren een kunstgalerij werd geopend.

De plaats was oorspronkelijk een textielfabriek. De galerij heeft een oppervlakte van 350 vierkante meter en heeft ruim 100 meter expositiemuren.
Op vrijdag 7 december gaan enkele Kioskreporters langs bij Kunstgalerij De Wever voor een gesprek met galerijhouder Marc Mestdagh.

Lang leve de dood!

Dood. Heb geen angst. Talm niet

voor mijn deur. Kom binnen.
Lees mijn boeken. In negen van de tien
kom je voor. Je bent geen onbekende

Hou mij niet voor de gek met kwalen
waarvan niemand de namen durft te noemen.
Leg mij niet in een bed tussen kwijlende
kinderen die van ouderdom niet weten wat ze zeggen.
Klop mij geen geld uit de zak
voor nutteloze uren in chique klinieken.

Veeg je voeten en wees welkom

Eddy Van Vliet

Op 14 november was er in Cultuurcentrum Stroming te Sleidinge poëzietheater rond de dood. Onze reporter Ingrid was ter plaatse.

Een novembervoorstelling rondom de dood en afscheid gebundeld in de "dunne komrij", gebracht door Villanella.

De aanleiding voor de dunne komrij kwam voort uit de "goesting" van kunstencentrum Villanella om een theaterprogramma te maken dat de taal en de poëzie uit de 19de eeuw op een levendige en directe manier op de planken zet.

"Lang leve de dood" is een theater- en poëzieprogramma met een mooie samenhang van stemmen en melodie met een "kleine" kerngroep van vertolkers, die elk op hun manier met tekst en taal overweg kunnen: muzikaal, spelend, stamelend, authentiek, dramatisch, meeslepend...

Gerrit Komrij, marcel Vanthilt en Ruth Joos, drie namen die dan ook letterlijk klinken als een klok, brachten de kwart gevulde zaal van CC Stroming in vervoering. De muziek door Lode Dieltiens (cello) bracht evenwicht in het lang niet altijd sombere "lang leve de dood"! Het bracht een meerwaarde aan de lyrische teksten.

Sterven zonder muziek lijkt me onevenwichtig en koud. De muziek en de stemmen waren ying en yang, geen zon zonder maan, geen koud zonder warm, alles was in harmonie.

Afscheid nemen is van alle tijden, zo waren er ondermeer Oudnederlandse teksten zoals "aan mijn sterfbed" van Jeremias de Decker of het meer gekende "Egidius, waer bestu bleven?" van een anonieme schrijver. Guido Gezelle mocht uiteraard niet ontbreken: "Ik misse U". De hedendaagse poëzie kwam meer aan bod: "broer en sonnet XIV" van Hugo Claus en "dood" van Eddy Van Vliet. "Dodenpark" van Komrij zelf mocht uiteraard niet ontbreken.

Dat afscheid nemen ook niet steeds droef hoeft te zijn ontdekten we in de poëzie van bv bart Chabot met "troost" en met "voor ari" van de berucht Jules Deelder.

Naast de klassieke cello hoorden we ook "Kinderballade" van Boudewijn De Groot op tekst van Komrij himself.

Een avond over dood, afscheid en troost werd beklijvend afgesloten met "Lamento" van Remco Campert. Dit gedicht, waarin Komrij het laatste woord had, werd in echte canon-stijl geproclameerd door de vier acteurs: bravo, een ode aan onze overledenen, bravon bravo!

Na afloop werd het heel stilletjes in mij en ik dacht nogmaals aan zij die ons te vroeg hebben verlaten. In het bijzonder dacht ik aan onze collega-vriend Vincent, die ons onlangs heeft achtergelaten.
Afscheid is van alle tijden: Vincent, waer bestu bleven? Ik misse U!

Ingrid S.

Verdienstelijk Sleidingenaar

Albert Forré. We kennen hem als de vriendelijke steeds op nieuws uit zijnde correspondent voor De Eeclonaar. Wat we niet wisten is dat hij op zo'n ongeveer 70 koersen per jaar ook seingever is.

Hij woont niet ver van de watertoren met zijn vrouw Lisette. Ze zijn ondertussen 50 jaar getrouwd. 41 jaar geleden begon zijn journalistiek werk voor Sleidinge bij De Gazet Van Antwerpen. Hij is afkomstig van het Snuifmeuleken in Eeklo, maar is geboren in Frankrijk. Als hij zes weken oud is komen zijn ouders die seizoenarbeiders zijn naar Eeklo. De familie heeft het financiêel niet makkelijk.
Op zijn 25ste huwt hij en van dan af zal hij in Sleidinge wonen. Eerst op 't Eeksken en daarna in de Polenstraat. Hij is ondervoorzitter van de CM en hij zit in de beheerraad van Onderlinge Hulp. Al vlug begon hij naast zijn werk voor de Gazet Van Antwerpen ook bij de dagbladen Het Volk en De Landwacht (voorloper van het Nieuwsblad) Op korte tijd werkt hij in vier gemeenten: Sleidinge, Lovendegem, Zomergem en Evergem en dit voor drie verschillende kranten. Halfweg de jaren 90 neemt Albert afscheid van de kranten. Hij blijft niet bij de pakken zitten en werkt nu nog voor De Eeclonaar, Vrij Maldegem en Taptoe.
Albert houdt ervan om tussen de mensen te zijn zoveel is duidelijk.

Nog één dag...

De vlaggen hangen er. De brouwer heeft de drank geleverd. We hebben 206 inschrijvingen voor de barbecue. En vandaag staat er in Het Nieuwsblad een artikel met foto.

De medewerkers zijn er klaar voor

Nog één dag en zondag is er voor de vijfde keer "Slenne Feest!" Kom gerust eens langs voor een babbel, een drankje, een optreden, een interview...

Het hele artikel in Het Nieuwsblad kan u hier lezen.

De Weststraat van Sleidinge

Ik hou wel van die naam, "de West-straat". In de papieren Kiosk hebben we zelfs een rubriek met die naam.

Als je naar het journaal kijkt en men heeft het over "de Wet-straat" (één 's' minder dan in Weststraat) dan weet je dat dit het centrum van het politieke gebeuren is. Men heeft het dan niet alleen over de officiële politiek maar over wat zich in de wandelgangen afspeelt. Hier gebeurt het. Hier wordt overlegd en hier worden beslissingen genomen. De naam van deze straat is meer dan een straat: het is een ontmoetingsplaats voor mensen van velerlei ideeën en opvattingen. Ze ontmoeten elkaar en ze praten met elkaar. Ze discussiëren en sluiten compromissen.

De Weststraat in Sleidinge is een lange straat die de psychiatrische instelling met het dorp verbindt. Het is de verbindingsweg tussen instelling en gemeente. Ook al ligt de instelling op een kruispunt waar vier straten samenkomen, enkel de Weststraat wordt druk bewandeld door patiënten. Het is alsof deze straat vooral de ontmoetingsstraat is tussen patiënten en buurtbewoners. De meeste telefoons van buurtbewoners naar het meldpunt komen vanuit deze straat. Hier lijkt de integratie tussen patiënten en buurtbewoners het duidelijkst in al zijn facetten. Niet dat ik iets tegen die drie andere straten heb. De Langendam, de Weegse, de Wurmstraat ook hun namen klinken als een bel, hen te bewandelen geeft rust en kalmte, maar ze voeren je van het centrum weg. Ze gaan op stap zonder een dichtbijgelegen doel. Ze voeren naar het platteland, naar Waarschoot, naar de watertoren. Evenzoveel zijn dit waardevolle bestemmingen, maar toch lijkt de verwachting van wat komen zal in niets op de verwachting van een ontmoeting op het dorp als centrale plaats van een gemeenschap.
Op deze lange weg naar het dorp zie je ze soms lopen: alleen of in groep, patiënten van onze instelling. Ze zijn op weg tussen dorp en instelling, tussen de veilige plaats van het gesticht en de open ruimte van de winkels, de cafés, het postpunt, de markt op vrijdag.
Vandaag ben ik langsgeweest bij een aantal bewoners van deze verbindingsweg met affiches voor het buurtfeest op 8 juli. Sommigen wonen hier al sedert hun geboorte, anderen zijn inwijkelingen. Ik maak kennis met hen en ze vertellen mij hun verhalen.
"Ik ben nog heel dikwijls bij jullie in het gesticht langsgeweest om varkens te slachten" hoorde ik vandaag een ex-slager vertellen. Zijn vrouw had me even gevraagd binnen te komen om een praatje te slaan met haar bedlegerige man. Hij is bijna helemaal verlamd. Hij was ooit voorzitter van de plaatselijke voetbalploeg. "Ik herken U niet" zegt hij, "Robert(Kioskmedewerker)?... ja, Robert natuurlijk wel. Ik ontmoette hem bij het voetbal regelmatig". "Problemen? Nee, met de mensen van de instelling hebben wij nooit last gehad, nee, dat niet, en mijn man is hier geboren" zegt de vrouw lachend. Die ene keer dat onze bloembakken van de vensterbank waren gegooid dachten we dat het patiënten waren en het bleken de buren geweest te zijn. Nee, met patiënten hebben we nooit last gehad" "Die keer dat er een patiënt met zijn hoofd tegen onze gevel geleund stond en nog een blikje bier opendeed" De man kijkt weg van het wielrennen op tv en hij glimlacht. "Die man was erg dronken en toch deed hij nog een blikje bier open. Dat zijn dingen die gebeuren, mensen drinken af en toe wel eens wat teveel. Dat is niet alleen bij patiënten" Man en vrouw glimlachen. "En die man die iedere dag aanbelde en een glas water vroeg, iedere dag. We hebben het hem met plezier gegeven. Nee echt last is dat niet. Ja, we gaan zeker langskomen op 8 juli. We zijn er vroeger zoveel geweest, in het gesticht. Ja, wij noemen dat nog altijd zo hé, het gesticht. Is het de mannenkant of de vrouwenkant waar het feest doorgaat? Ja, we weten wel dat het nu allemaal gemengd is maar voor ons blijft het toch de mannenkant en de vrouwenkant." Ondertuusen is de thuisverpleegster binnengekomen en de vrouw praat verder: "De mensen zijn nu zo snel geïrriteerd hé. Ze winden zich zo snel op, voor een kleinigheid beginnen ze al te reclameren. Vroeger was het toch anders, dan waren de mensen gemoedelijker en men was verdraagzamer. In een buurt gebeurt er altijd wel eens iets. De laatste tijd komen hier ook meer jonge mensen langs hé, met het buurtcafé. Dat is zo hé. Je zou je daar ook druk kunnen in maken, hé, maar wij doen dat niet."
Ik bedank hen voor de vriendelijke ontvangst. "Tot op 8 juli hé. Kunnen we ons nog inschrijven voor de barbecue? Mijn dochter zei het nog vorige week. Ma, zei ze, ga toch nog eens naar het gesticht voor het feest. Je kwam er vroeger zo dikwijls, ga er nog eens naartoe. Ja, we gaan zeker langskomen. Tot op het feest."
Als ik op de terugweg naar de instelling hun huis passeer hangt de affiche voor het raam. Ik groet hen in gedachten. Tot op 8 juli.

Interview met Dirk en Valérie, dubbeldiagnose

Ter gelegenheid van de start van het woonproject van @14, volgende maandag, hadden we een gesprek met Dirk (coördinator) en Valérie (sociaal assistente) van de afdeling dubbeldiagnose.

In dat woonproject dat gelegen is in de Wurmstraat 14, de plaats van het vroegere labo, kunnen 7 mensen wonen gedurende een maximum periode van één jaar. Het gaat om een resocialisatieproject. Dit betekent dat de bewoners aan het werk moeten om zich opnieuw te integreren in de maatschappij. De begeleiding verwacht van hen ondermeer inzet bij het zoeken naar een dagbesteding.

(meer uittreksels van dit interview leest U hier volgende week)

supportersclub KFC Sleidinge organiseert...

Een Sneukeltoer op zondag 24 juni, vertrek aan de voetbalkantine tussen 13.00u en 14.00u. Er is verwarmde beenhesp met frietjes en groenten te verkrijgen. prijs: volwassenen 13 euro en kinderen tot 12 jaar 8 euro.

INSCHRIJVINGEN VIA VOORVERKOOP:

Van Verdegem Willy : 0476 / 373 453
Piet Wytynck: 09 / 357 33 28

soepverkoop was succes

Vorige week maandag stond er een Kioskstand op de jaarmarkt in Sleidinge. Er werd soep verkocht aan de prijs van één euro en de opbrengst is voor Onderlinge Hulp Sleidinge. We kunnen melden dat alles was uitverkocht en dat er ook een aantal nieuwe abonnementen voor Kiosk zijn bijgekomen.
Foto's volgen later.

Kiosk voetbalt

Op 1 mei doet Kiosk mee als mini-voetbalploeg aan het tornooi op het veld van Sleidinge.

Het aantal voetballende deelnemers groeit. Een groot aantal van hen heeft al sedert lang niet meer gevoetbald en is op zoek naar conditie en voetbalschoenen. Dit laatste probleem is, in tegenstelling met het eerste, op te lossen. Er zal alvast een gemotiveerde en dappere ploeg op het veld staan.

fototentoonstelling

In samenwerking met het provinciebestuur presenteert Cultuurcentrum Evergem tot 30 april in de foyer van theaterzaal Stroming, Weststraat31, de tentoonstelling Locus Fabrica. Dat is een reeks foto's over de Gentse kanaalzone. De kanaalzone wordt voorgesteld als een landschap vol ruimtelijke conflicten en visuele tegenstellingen. Info bij buurtwerker Sofie Vandaele, telefoon 09-358.51.00.

(bron, Ivan Van Hove, Het Nieuwsblad)

Geen aprilgrap !

De mensen van erfgoedcel hebben mij bevestigd dat de bijeenkomst voor volgende zondag in verband met expo '58 ( zie hieronder bij 22 maart) geen aprilgrap is.
Alles start dus in het Cultuurcentrum Stroming in Sleidinge op 1 april om 14.00u. De film over expo '58 zal ongeveer een uur duren en daarna kan U in groep praten over Uw herinneringen. Het belooft een gezellige namiddag met koffie en gebak te worden. De mensen van erfgoedcel zullen zoveel mogelijk de verhalen noteren. U kan ook foto's meebrengen...

Zaalvoetbal op gras

Op dinsdag 1 mei gaat voor de derde keer het zaalvoetbaltornooi op gras doorop het veld van F.C. St. Joris Sleidinge. Er zullen opnieuw 16 ploegen op het terrein staan die het tegen elkaar zullen opnemen, weliswaar niet gelijktijdig...

Kiosk zal ook deze keer weer een ploeg afvaardigen. Er nemen mensen deel zowel van binnen als buiten de instelling, om ook hier aandacht te hebben voor integratie. Sleidingenaars, patiënten en personeelsleden in één ploeg. Hopelijk wordt met de weerstraditie van de laatste jaren gebroken zodat het veld er eens niet als een modderpoel bijligt. De inzet en de doorzetting zijn steeds groot want het is niet zo simpel om het tegen een aantal goed getrainde ploegen op te nemen. Zoals steeds is Robert weer de coach en mentor van onze Kioskploeg. Wiil U nog meedoen met de Kiosk-ploeg geef ons dan een seintje. Ook als supporter bent U van harte welkom.

Wil u zich inschrijven als een aparte ploeg dan kan U best contact opnemen met ludwig.vanhecke@skynet.be

De Mens

Onze reporters Rony en Peter stonden tussen het publiek toen De Mens in het Cultureel Centrum van Sleidinge optrad op vrijdag 16 maart.

Op ons ingangskaartje staat: "In bed met de Mens". De zaal zit vol met meestal jonge mensen, zo vanaf 18 jaar denk ik, niet het piepjonge publiek, en ook wat minder jonge mensen.
De groep bestaat uit een 'lead-gitarist', een 'basgitarist' en een 'drummer'. De leider van de groep, Frank Van Der Linden, speelt prachtig op zijn electrische gitaar. Het zijn een soort luisterliedjes denk ik. Soms speelt hij tegen de basgitarist op. Je moet goed naar de tekst luisteren. Hij heeft een goede stem. En zoals die spots op zijn kale schedel gericht zijn "verlicht" hij het podium zoals hij zelf zegt. Veel humor heeft die man. Verder zijn ze alle drie gekleed in zwarte broek en zwart hemd.
De teksten zijn soms nogal uitdagend: "Overspel wordt een gewoonte..." Ook "Ik kan een vriend niet zien huilen" van Jacques Brel blijft me bij. Die kerels doen zich af en toe nogal macho voor.
Een mooi moment is het ogenblik net na de pauze. Frank komt alleen het podium op en zingt Iréne. De regel die bijblijft: "Iréne, nooit heeft er iemand mooier 'neen' tegen mij gezegd" Ik van mijn kant vind het heel dapper dat Iréne een keer neen zegt, na al wat er voorafging. Die Iréne stijgt in mijn achting!
Wat mij verder opvalt is dat die drie muzikanten zich samen zeer goed amuseren en wij, het publiek, mogen daarvan genieten.
Ze zijn aan het toeren in het Vlaamse land en het was hun 22ste optreden, met nog één te gaan.
In het begin vroeg Frank uit welke dorpen de toehoorders kwamen en of er soms ook mensen uit Gent aanwezig waren. Wij steken heel voorzichtig onze handen op, mijn compagnon en ik waarop Frank zegt: "Was er in Gent niets te doen misschien?"
Verder heb ik vernomen dat Frank in een vroeger leven journalist was bij het tijdschrift Humo. De anekdote gaat dat Frank een slecht optreden van een groep meemaakte en dat hij tegen die mannen ook zei dat het ronduit slecht was. Hun antwoord was: "Als gij het beter kunt, doe het dan zelf!" Antwoord van Frank: "Jawel, ik zal dat doen!" en daarop startte hij het groepje De Mens...

Getuigen van Expo '58 gezocht

Dertien Vlaamse erfgoedcellen werken aan het samenbrengen van herinneringen aan de in 1958 in Brussel gehouden wereldtentoonstelling 58. Volgend jaar wordt de vijftigste verjaardag van dat evenement gevierd onder de noemer Back to the Future.
Erfgoedcel Meetjesland spoort getuigen op die hun herinneringen aan Expo 58 willen laten vastleggen. Ze worden op zondag 1 april geïnviteerd naar theaterzaal Stroming, Weststraat 31, Sleidinge.
Daar wordt om 14.30 uur een filmpje met beelden van Expo 58 gedraaid. Daarna worden de herinneringen opgehaald en vastgelegd. Vooraf inschrijven kan op erfgoedcel@comeet.be of op telefoon09-373.75.96.

commentaar van Kiosk: Misschien is het ongezonde achterdocht, maar iets organiseren op 1 april is ofwel niet echt verstandig ofwel...

samen op stap in de Weststraat...

Een groep patiënten is op de stap in de Weststraat met een begeleider vooraan. Een geruststellend beeld voor heel wat mensen. De patiënten zijn duidelijk herkenbaar en onder begeleiding. Mocht er iets foutgaan dan is er altijd iemand bij die weet hoe de situatie weer in goede banen kan geleid worden. Vele tientallen jaren geleden droegen de patiënten ook een uniform waardoor het groepsgevoel en de herkenbaarheid nog meer beklemtoond werd. Het was ook voor de begeleider misschien wel belangrijk dat hij zichzelf kon onderscheiden.

Het is een beeld dat verdwenen is... dacht ik...

Toen ik gisteren met een drietal patiënten op stap wou gaan voor een interview was er iemand die liever niet meeging omdat hij niet graag in groep met andere patiënten op stap ging. Ik begreep het eerst niet goed en ik drong nog wat aan, maar halverwege keerde hij naar de instelling terug. Ik had er niet bij stil gestaan dat het beeld van een groep patiënten, ook al zijn het er maar drie, die op stap gaan met een begeleider iets van dat oude beeld in hem had wakker gemaakt.
Toen ik vandaag in de vergadering nog wat verder luisterde naar de manier waarop hij de situatie inschatte en ik zelfs hulp nodig had van een collega om te verstaan wat hij bedoelde snapte ik dat het in groep weggaan bij hem het beeld gaf van willoosheid, afhankelijkheid en minderwaardigheid. Ik begreep het eerst niet omdat hij er zelf makkelijk voor uit komt wat zijn problematiek is of liever wat zijn problematiek geweest is. Het op stap gaan in groep met een begeleider gaf de schijn alsof hij niet alleen zou op stap mogen gaan. Het leek alsof hij gelucht werd om dan weer veilig terug naar de instelling te keren.

Ik ben me er van bewust dat op stap gaan met een groep altijd de vraag oproept wat bindt die mensen aan elkaar. Soms zie je het, en dan denk ik aan de Japanse toeristen in Gent, waarbij het niet zozeer de gestalte is en de huidskleur die hen "verraadt" maar vooral de aanwezigheid van vele fototoestellen en videocamera's. Deze toestellen geven dan ook onmiddellijk aan dat ze van ver komen en dat ze souvenirs willen overhouden aan dit bezoek.

Ik ben me er nu ook van bewust dat een groepje traag wandelende mensen in de Weststraat van Sleidinge het beeld oproept van psychiatrische patiënten die enkel onder begeleiding op stap mogen.

Ik zou dus willen zeggen, beste buurtbewoners, als U een groep mensen voorbij ziet komen waarvan U vermoedt dat het patiënten zijn met een begeleider denk dan niet te snel dat het gaat om patiënten die een begeleider nodig hebben voor Uw en hun veiligheid. De begeleider functioneert vaak als degene die hen heeft uitgenodigd om samen op stap te gaan. Hij hoopt dat ze na deze groepswandeling er wat meer uit eigen beweging voor kiezen om hun horizon te verruimen.

Bij nader inzien denk ik dat het misschien ook een oplossing zou kunnen zijn om elke patiënt in de groep een fototoestel mee te geven :-)

postpunt Sleidinge

Vanaf morgen is het postkantoor van Sleidinge voorgoed verleden tijd. U kan de meeste postverrichtingen laten gebeuren in het nieuwe postpunt dat zich bevindt in de Spar (Weststraat). Er staat een brievenbus, een computer die rechtstreeks in verbinding staat met de post in Brussel, een digitale weegschaal, een toog waarop alle soorten postzegels liggen uitgestald en heel wat folders met info over het postpunt.

Carlos Martens en zijn vrouw Hilde lijken dit al jaren te doen en daar is de tweedaagse opleiding verantwoordelijk voor. Achter hen prijkt de kepie van een Duitse postbeambte, een grapje van een klant. "Hij past trouwens niet" zegt Hilde lachend. "Het hoofd van Carlos is te groot".

Carlos: Op 4 januari dit jaar kregen we het aanbod van de post om hier een postpunt te openen. We hebben na een korte bedenktijd toegezegd. Mensen kunnen hier alle postverrichtingen laten gebeuren
Hilde: Er is wel een verschil met een gewoon postkantoor. Geld afhalen en overschrijvingen doen kan hier niet. Overschrijvingen tot 300 euro waar onderaan een voorgedrukte melding op staat dat kan dan wel nog. Een abonnement van een tijdschrift of een rekening met voorgedrukte overschrijving kan dus wel.

Kiosk: En postcheques?
Carlos: Nee, dat niet meer... je moet daarvoor naar de post van Evergem. Iets anders: stel dat je een aangetekende zending krijgt en je bent net niet thuis op het moment dat de postbode zich aanmeldt dan moet je de zending achteraf afhalen naar het postkantoor van Evergem. Je kan wel bellen naar het postkantoor van Evergem om de zending naar het postpunt van Sleidinge te brengen en dan kan je het hier afhalen. Dat is één van de diensten. Aangetekende zendingen kan je van hieruit versturen tot maximum 2 kg.

Carlos toont ons het materiaal dat ze ter beschikking kregen, ondermeer een digitale weegschaal om het juiste bedrag voor de zegels te kunnen bepalen. Morgen en maandag komen ze nog eens langs vanuit de post om nog meer info te geven.

Carlos: Het is belangrijk dat we ons werk goed doen. Want we werken eigenlijk voor een overheid en mensen zullen terecht snel reclameren als er teveel fouten mochten gebeuren. We zien het wel zitten om dit werk te doen. Er is iedere dag een lichting van de brievenbus en de uren van de lichting staan op de bus zelf.

Kiosk: Hoe reageren de klanten?
Carlos: We zijn maandag begonnen, maar het zal allicht vanaf volgende week drukker worden omdat dan het postkantoor gesloten is. Van ons winkelcliënteel is 95 procent positief. Nu ja, er zijn altijd wel negatieve opmerkingen. Eén daarvan was dat er geen privacy meer was... Ons cliënteel is vooral blij omdat ze nu op meer tijdstippen dan vroeger posthandelingen kunnen doen. We zijn meer open dan de post vroeger. Je kan nu ook op zaterdag postverrichtingen laten gebeuren. Enkel op zondag kan het niet. Van ' s morgens 8 uur tot 12uur en van 13.30u tot 18.30u kan je bij ons langskomen en op zaterdag tot 18.00u.
Wat misschien ook belangrijk is dat adreswijziging om brieven voorlopig ergens anders te laten toekomen hier niet kan gebeuren. Daarvoor ga je best naar een postkantoor.

Fotografiecircuit in Cultuurcentrum Evergem

Het fotografiecircuit biedt jaarlijks aan 11 geselecteerde fotografen de kans om hun werk te confronteren met een ruim publiek in 17 cultuurcentra in Vlaanderen. Nog tot september 2007 staat er bijna doorlopend een fotograaf in de kijker in de cafetaria van Cultuurcentrum Evergem. Telkens ongeveer een maand lang kan men er een selectie bekijken van foto’s van diverse Vlaamse fotografen.


In de loop van dit seizoen staan er nog vijf fotografen op het programma:

Marc Vermeirsch
Titel tentoonstelling: Veel is voorbij, veel moet nog komen
Van maandag 12 tot en met donderdag 29 maart.
Situering: elk land heeft zo zijn gebieden die dreigen vergeten te worden. Zo ook Krupnik aan de voet van het Pirin gebergte in Bulgarije. Het werd 100 jaar geleden op 4 april 1904 op de wereldkaart gezet door er even van te verdwijnen. De naam staat in de geschiedenisboeken vermeld als de ‘Kresna-Krupnik aardschok’ en is de zwaarste die Zuid Oost Europa ooit trof.