op tv, op toneel en vandaag meegemaakt...

Een creatherapeute in een psychiatrische instelling zegt me dat er in een lokaal heel bijzondere schilderijen staan. Ik ben verrast en ontroerd door de kwaliteit van de werken. Hij komt er alle dagen op houten panelen schilderen: bloemen, een schip op zee, maar ook doodshoofden en monsters. Het werk is erg afwisselend en toch is een stijl herkenbaar. Opvallend is dat hij eens een schilderij af is hij er de volgende dag een ander overheen schildert. De man die ze schildert is heel bedeesd en is niet echt geneigd om zijn werk te tonen. Toch bijzonder dat sommige mensen pareltjes maken zonder daarbij een publiek voor ogen te hebben...



Toneel over depressie

reeks over psychiatrisch centrum Bedlam op Channel 4 

gesprek...

Interessant gesprek en discussie vandaag rond euthanasie en psychisch ziek zijn. Kan een psychiatrisch patiënt deze vraag stellen en zo ja, wanneer? Heeft hij ook recht op deze vraag, namelijk als burger die heel erg lijdt onder zijn ziekte of wordt deze vraag onmiddellijk gekaderd net als een kenmerk van de ziekte, waardoor je op de vraag zelf niet meer moet ingaan? Je zou verwachten dat psychiatrische patiënten ook burgers zijn, dacht ik zo, burgers die heel erg kunnen lijden... Hebben ze trouwens niet het recht op info over euthanasie zoals alle burgers?

Overlegplatform

Overlegplatform is net afgelopen. Vergadering met geëngageerde, enthousiaste en kritische buurtbewoners houden ons, personeel van de instelling scherp en alert. Veel nieuwe energie en nieuwe ideeën opgedaan deze avond

participatie

Vandaag was er in Brussel een studiedag rond participatie in de geestelijke gezondheid. Patiëntenverenigingen, zoals Uilenspiegel en Psytoyens, kwamen er samen met familieverenigingen zoals Similes. Ook hulpverleners werkten mee. Er is ook wetenschappelijk onderzoek lopend naar betrokkenheid van patiënten en familie. Opvallend is dat patiëntenverenigingen en familieverenigingen echt samen werken en niet tegenover elkaar staan. Dat is ook het geval met de hulpverlening. Door artikel 107 is er echt iets veranderd in de geestelijke gezondheid. De factteams (zorg aan huis voor psychisch kwetsbare mensen) zorgen voor meer openheid en experimenteren volop met meer participatie.
In de toekomst zullen patiënten en hun families zeker meer inspraak krijgen op alle vlakken en dat is zeer hoopvol. Het was een inspirerend en enthousiasmerende bijeenkomst. Uitkijken naar het vervolg.

Kwartiermaken

Gisteren was er de werkgroep Kwartiermaken. Casemanagers Mobilteams van alle teams in het Gentse en Meetjesland, ervaringsdeskundige, buurtbewoner, begeleiders beschut wonen, sporttherapeute van een rehabafdeling... komen samen om te praten over de manier waarop ze aan Kwartiermaken doen en zouden willen doen. Een zeer boeiende en aangename ervaring! Ik kijk al uit naar de volgende bijeenkomst op maandag 6 januari 2014...

Volterra (Italië)

"Ospedale Psichiatrico di Volterra". Midden september 2013. Het is niet toegelaten de oude gebouwen van het in de jaren 70 gesloten psychiatrisch centrum te bezoeken. We doen het toch. We willen de aantekeningen zien die door Oreste Fernando Nannetti op de buitenmuren werden aangebracht. Gedurende dertien jaar dat hij daar verbleef kerfde hij dagelijks met de punt van zijn gesp in de wanden. Hij schreef zijn verhaal. Hij meende dat hij een astronaut was en beschrijft zijn ruimteverhalen. Het is niet makkelijk het gebouw te vinden. Een opvoeder die een aantal gehandicapten begeleidt zegt ons welke richting we uit moeten. We klimmen voorbij de omheining en hopen dat ons niemand zal tegenhouden. We gaan het gebouw binnen. Het verval heeft echt wel toegeslagen. De begeleider zei ons

dat er niet veel meer overbleef van het werk van Nannetti. We vinden de aantekeningen, fotograferen ze en lopen verder het terrein op. We komen een nieuw gebouw tegen en tot onze grote verrassing en ook vreugde zijn hier nog heel wat restanten van het werk van Nannetti. Iemand heeft om het toch wat te beschermen een smal afdak geïnstalleerd over de muren. Veel zal het niet helpen. Als er niet snel wordt opgetreden is dit kunstwerk vrij snel voorgoed verloren

Blu Cammello: atelier voor outsider art in Livorno (Italië)

Begin september in Livorno. Het is zo’n 35 graden. We zijn op bezoek in Blucammello. Ricardo Bargellini ontvangt ons. Hij is begeleider in het atelier waar expsychiatrische patiënten komen schilderen. Het centrum dat ook de naam Basaglia draagt ligt aan de rand van Livorno, in een beetje een verlaten straat die eerder aan een veredelde landweg doet denken. We krijgen een rondleiding in de tuin dat een centrum voor moderne kunst is met ook outsiderart. De allereerste persoon die we die ochtend hebben ontmoet is een wat oudere cliënt die over Anversa en Ostend spreekt als we zeggen dat we uit Belgio zijn. Onze kennis van het Italiaans is beperkt maar dat weerhoudt hem niet enthousiast verder te praten. We vermoeden dat hi j het heeft over  zijn vader die iets deed bij de marine.

Ook Riccardo spreekt bijna geen Engels. Hij laat ons tekeningen en schilderijen zien en vermeldt de namen van de kunstenaars. Hij heeft het over Alessandro Michelangelo en Franco Bellucci. Deze verbleef tientallen jaren in de psychiatrische instelling in Volterra, vaak in moeilijke omstandigheden. Hij werd er soms vastgebonden. De man verbindt nu op zeer originele wijze speelgoedpoppen met elkaar. Veel van zijn werken liggen in de bibliotheek van het atelier. Het werk van Bellucci dat Riccardo het meest aanspreekt is dat van met elkaar verbonden voorwerpen die allen afkomstig zijn uit de instelling van Volterra. De fotograaf Mario Del Curto bracht de voorwerpen mee uit de al jaren gesloten instelling van Volterra en gaf die aan Bellucci om er mee aan de slag te gaan. Bellucci tekent ook prachtig en mengt er zijn logo’s doorheen. Het zijn speciale composities op bruingeel papier.

 Manuela Sagona schildert vooral portretten in een zeer krachtige stijl met veel kleur. Haar werk is ondermeer geliefd bij  Bruno Deschamps  van ABCD. Volgend jaar komt er dan ook van haar een tentoonstelling in het “Maison Rouge” in Parijs.

Overlijden ex-premier Wilfried Martens

In 2004 mochten we op bezoek bij Wilfried Martens in zijn bureau in Brussel. Hij was van geboorte Sleidingenaar en we hadden het dan ook over zijn geboortedorp, over psychiatrie, over zijn zoon die zelf is opgenomen, over Europa.

Ook wij zagen een zeer gedreven en sociaal bewogen man.

Rust zacht Wilfried...

Even tussen uit...

.

In september zullen er gedurende een maand geen Kioskberichten meer zijn op deze blog. We gaan er even tussen uit. 
De vergaderingen in Cardijnwijk blijven gewoon doorgaan. Volgende bijeenkomsten zijn op dinsdag 10 september en op dinsdag 24 september, telkens om 10.15u.

Bijeenkomst werkgroep rond Kwartiermaken

Bijeenkomst werkgroep rond Kwartiermaken 
op maandag 14 oktober 2013 om 14.00u in DokNoord 6, Gent


(ex-)psychiatrische patiënten en mensen met een psychische kwetsbaarheid hebben het niet makkelijk hun plaats op te nemen in de samenleving. Kwartiermaken is het installeren van niches, veilige plaatsen in de samenleving. Dit werk gebeurt door de hulpverleners.
Onze werkgroep bestaat uit casemanagers van Mobilteams (thuiszorg bij mensen met een psychische kwetsbaarheid), ervaringsdeskundigen psychiatrie, patiënten en expatiënten, hulpverleners in buurthuizen, straathoekwerkers, psychiatrisch verpleegkundigen, psychologen, ergotherapeuten... maar ook buurtbewoners en sympathisanten en geïnteresseerden

Fietstocht Eeklo

Vandaag fietsten 27 (ex-)psychiatrische patiënten, ervaringsdeskundigen, buurtbewoners, personeelsleden en sympathisanten van het Psychiatrisch Centrum Gent-Sleidinge (campus Sleidinge) richting Eeklo. We bezochten wijkcentrum De Kring en kregen er een zeer gedegen uitleg van Melissa Vandenabeele over de manier waarop ze omgaan met armoede en kansarmoede. Daarna een stop aan het Leen. We fietsten zo’n 35 kilometer. Met heel veel dank aan Joseph Hamerlynck voor alweer een zeer geslaagde organisatie.

In de krant...

We staan in de krant vandaag...

Alemoale-tuupe-tegoare

Ik ben op uitnodiging van Doortje Kal een tekst aan het schrijven over Kwartiermaken. 
Ter gelegenheid van het einde van haar lectoraat Kwartiermaken in de Hogeschool van Utrecht heeft ze 11 mensen gevraagd om mee te werken aan een boek. Ik mag een Vlaams standpunt vertegenwoordigen. Titel van mijn tekst is "Alemoale-tuupe-tegoare".  (Peter)

buiten het gewone

Vandaag een bijeenkomst gehad met de bedoeling mensen te overtuigen om mee te werken om degenen te helpen die het psychisch zo moeilijk hebben dat ze zelfs niet meer in staat te zijn hulp te vragen. En nu afwachten en hopen op een positief antwoord en dan kunnen we echt samen aan het werk.
"Buiten het gewone dingen doen met mensen die buiten het gewone staan" het blijft een schitterende zin, met dank aan Doortje Kal.

fietstocht

U kan nog steeds inschrijven voor de fietstocht naar Eeklo op dinsdag 20 augustus.
Bellen voor meer info naar Peter 0490445914

verhalenproject

Altijd een leuk moment als een brainstorm wat meer vorm en richting begint te krijgen. De deelnemers aan Kiosk gisteren deden een grote bijdrage om dichter bij "een verhalenproject" te komen...
Nog enkele vergaderingen en we kunnen beginnen denken aan een plan.

deze ochtend was er Kioskvergadering...

Is het mogelijk een uitgave van ons tijdschrift Kiosk te maken met daarin levensverhalen van (ex-)psychiatrische patiënten en levensverhalen van buurtbewoners zusterlijk en broederlijk naast elkaar? Dat was een idee deze morgen.
Andere creatieve ideeën was het organiseren van een dansavond waarop patiënten en buurtbewoners elkaar kunnen ontmoeten.

Jason schreef prompt een gedicht waarin onder meer poëzie en de Kokoroki naast elkaar stonden.

Geïmproviseerd maanlicht diskoteek 't sensibiliseer
gepikeerd van agressieve beats op hartenzeer
verfoeide welkom botst de portier op ons leer
Gedraaide electriek Kiosk breekt met veer

Percent hangjongeren zat en meiskens in staten
in de kudde verdere lenskens fonkelen
Boos op 't ruig en destructieve aftakelen
in witte gewaden de jeugdigen ontwaken

Kokoriko's roos nu af de geluidsinstallatie
porselein broos nette presentatie
zwijnen zwijgen bevorderde prestaties
van dans op rijm naar gezonde frustratie.

"Als de psychiatrie geen antwoorden meer heeft..."

In een psychiatrische instelling doen hulpverleners hard hun best. Ze proberen heel vaak patiënten te leren omgaan met hun beperkingen. Dit valt onder de noemer van "herstel", het zoeken naar manieren om patiënten optimaal mogelijk gebruik te laten maken van de mogelijkheden die ze overhouden. Soms is dit niet voldoende. Het lijden kan moeilijk en zelfs ondraaglijk zijn. Patiënten blijven zoeken naar behandeling en ervaren daarbij dat de psychiatrie, ondanks de grote inspanningen om te helpen, te weinig antwoorden heeft. Jean (dit is een schuilnaam) is zo iemand. Hij heeft last van stemmen, al sedert 1984, en hij zoekt ook nu nog steeds naar een manier om er van af te komen. Het leven met de stemmen is ondraaglijk moeilijk voor hem. Wij van Kiosk willen heel graag ingaan op zijn vraag om andere mensen aan te spreken, mensen buiten de instelling waar hij verblijft, om hulp te zoeken. Misschien kan U wel iets doen voor hem. Neem dan gerust contact op met Kiosk via peter.dierinck@psygent.be

Hieronder kan U het verhaal van Jean nalezen...
Het is midden jaren ’80 en Jean werkt in een café. Een man nodigt hem uit om mee te werken in een zaak in Senegal. Jean gaat er heen maar door lange wachttijden voor vergunningen en verzekeringen loopt het zakelijke verkeerd af.
OP een avond in Afrika loopt het helemaal fout. Jean merkt dat zijn associé weg is. Als hij aan een kennis vraagt waar zijn associé heen is antwoordt deze dat hij bij een grote Marabou is gegaan. De associé keert terug en deze spreekt hem aan: “Ik ken heel Uw leven.” De avond daarop hoort Jean in een discotheek voor de allereerste keer een stem in zijn hoofd die hem aanspoort om te gaan dansen. Als hij antwoordt dat hij dat niet wil doen voelt hij een duw in zijn rug. Er is echter niemand in zijn buurt. De stemmen worden steeds erger en zijn associé neemt Jean mee naar een priester. Het helpt niet. De associé blijft contact hadden met marabous.
Jean keert terug naar België en hoopt dat het daar beter zal gaan. Niets is minder waar. Een relatie met een vriendin loopt op de klippen. Door de stemmen begint hij rond te dolen. Hij krijgt opdrachten, hoort de stemmen zeggen dat zijn moeder zal vermoord worden. Hij krijgt de opdracht van de stemmen om een auto te stelen en steelt ten einde raad de wagen van zijn baas. Hij bekent dan ook onmiddellijk als de politie hem tegen houdt. De baas die snapt dat Jean in moeilijkheden is besluit geen klacht in te dienen. De politie ziet de problemen ook en laat hem in de gevangenis opsluiten omdat hij landloper is. De stemmen blijven hem bedreigen en lastig vallen. Jean wordt overgeplaatst naar Wortel, in die tijd een open gevangenis voor landlopers. Hij komt uiteindelijk in de psychiatrie terecht. Hij krijgt medicatie maar dat helpt niet. De stemmen blijven en ook de vreemde waarnemingen, zoals mensen die van gedaante veranderen. Er volgen meerdere en andere instellingen maar niets helpt. Na al die tijd blijft Jean last hebben van stemmen. Hij kan zich bijna niet concentreren op een gesprek, kan zijn woorden niet vinden om te zeggen wat hij wil zeggen omdat de stemmen tussenbeide komen.
Jean denkt dat zijn problemen verband houden met de invloed van de Marabous die hij in Afrika heeft ontmoet. Het was alsof er iemand in hem is gekropen. Zijn spraak werd hem afgenomen en ook zijn bewegingen werden overgenomen vanuit deze voodoo-praktijken. Hij is eigenlijk op zoek naar iemand die de voodoo-invloeden ongedaan kan maken. Vandaar zijn oproep om zijn verhaal te laten publiceren via Kiosk.

mobil team

"Het is zeer deugddoend om als hulpverlener bij mensen met een psychische kwetsbaarheid aan huis te gaan en te merken dat ze er met moed, doorzetting en geduld in slagen hun leven weer op de rails te zetten..."

Peter D. (psycholoog/casemanager bij Mobilteam Gent Noord)

Tijdschrift Pook

Vandaag kwam Michiel van Oemtata Bart langs voor een interview over outsider art. Het artikel over outsider art zal verschijnen in Pook, in het augustusnummer. Enkele patiënten van onze instelling lieten hun werk zien. Aangename ontmoeting.