zondag, augustus 19, 2007
Huifkar- en fietstochtsneukeltoer van het Overlegplatform
De voorbereiding
.jpg)
Spaghetti maken en broodjes smeren...
vrijdag, augustus 17, 2007
wereldkampioenschap
Wist U dat een mus naar gelang zijn lichaamsgewicht meer voedsel nodig heeft dan een papegaai? We vernamen het vandaag van Jan Van looy, secretaris van de Koninklijke Belgische Ornithologische Federatie.
Onze Kioskmedewerkers kregen vooral veel informatie over de volgende wereldvogeltentoonstelling die in België voorzien is van 23 januari tot 27 januari 2008. In meer dan 300 catgeorieën worden medailles uitgereikt. Jan Van Looy zelf is in zijn categorie, het kweken van zebravinken herhaaldelijk wereldkampioen. Een goede observatie en veel ervaring zijn voor hem de belangrijkste eigenschappen voor een goede kweker. De deelnemers aan de Mondial komen vooral uit België, Nederland, Duitsland en Italië.
Een groot probleem blijkt evenwel of er op het moment van het evenement al of niet vogelgriep zal zijn. Als het evenement niet zou kunnen doorgaan dan betekent dat een serieuze financiële aderlating voor de vereniging. Het blijft dus bang afwachten tot de eerste dag van de Mondial.
Onze Kioskmedewerkers kregen vooral veel informatie over de volgende wereldvogeltentoonstelling die in België voorzien is van 23 januari tot 27 januari 2008. In meer dan 300 catgeorieën worden medailles uitgereikt. Jan Van Looy zelf is in zijn categorie, het kweken van zebravinken herhaaldelijk wereldkampioen. Een goede observatie en veel ervaring zijn voor hem de belangrijkste eigenschappen voor een goede kweker. De deelnemers aan de Mondial komen vooral uit België, Nederland, Duitsland en Italië.
Een groot probleem blijkt evenwel of er op het moment van het evenement al of niet vogelgriep zal zijn. Als het evenement niet zou kunnen doorgaan dan betekent dat een serieuze financiële aderlating voor de vereniging. Het blijft dus bang afwachten tot de eerste dag van de Mondial.
donderdag, augustus 16, 2007
Huifkar- fietstochtsneukeltoer: het verslag
Gisterenmorgen om kwart voor zeven waren Rosette, Nadine en Maria, drie buurtbewoners, samen met patiënten en personeelsleden van de instelling broodjes aan het smeren. Buiten leek het herfst geworden: een sterke wind en regenbuien. Niet echt ideaal weer voor een fiets- en huifkartocht zo leek het.
Enkele uren verder zat de cafétaria van de instelling vol. Het ontbijt was eerder sober, met het vooruitzicht op de vele haltes onderweg waarop een drankje, fruit of koeken werden aangeboden. Bij het verschijnen van de huifkar die een paardentram bleek te zijn klaarde alles op en het zou pas weer beginnen regenen na afloop van de hele tocht.
De mevrouw die 's morgens voor ons aan de Bevende Hazelaar een kaars had doen branden voor de Heilige Maagd (het was trouwens haar naamdag) en ook voor goed weer; haar zullen we ook in onze gebeden bedanken.
Campina was de eerste halte en de mensen van het buurtcomité bezorgden ons een yoghourtdrank. Aan de Wittemoer toonden een aantal rasechte Sleidingenaars ons het geboortehuis van Wilfried Martens. Aan De Bevende Hazelaar zelf had Rachel en vrienden post gevat met voor elk een stuk fruit. Op de huifkar werd de sfeer steeds beter. Op het einde van de dag praatte iedereen daar met iedereen. En toen in de namiddag de bestuurder van de paardentram ook nog eens Augustijn begon uit te delen werd er gezongen over hoe mooi Slenne wel is. We kregen de uitleg over componist Verplaetse er gratis bij.
De wegen van fietsers en huifkar liepen even uit elkaar omdat de weg in de Lembeekse Bossen te drassig was. De fietsers werden ontvangen in de Boshoeve en de mensen op de huifkar kregen hun sandwiches in het Dravershof. En met de aangename temperaturen leek het daar zelfs even echt zomer te worden.
Opvallend hoeveel mensen er paarden, pony's en ook ezels houden in deze streek.
In de namiddag hielden we nog halt bij Rachel van Onderlinge Hulp, één van de medewerkers aan het uitstippelen van de hele tocht. In Wippeltex had Sabine weer haar zwarte bril opgezet, alleen haar sigaar ("ik vind dat er in mijn winkel mag gerookt worden") ontbrak. De voorlaatste halte, De Spar in Sleidinge, werd verzorgd door het immer druk bezig zijnde buurtcomité. En we eindigden met een spaghetti in het psychiatrisch centrum.
De paarden waren aan het eind van hun krachten. De fietsers vonden dat de tocht gerust wat langer had mogen duren. Deze morgen hoorde ik van een aantal mensen dat ze deze nacht extra goed hadden geslapen, zonder slaapmedicatie.
(foto's van het evenement kan U in de volgende dagen hier terugvinden)
Enkele uren verder zat de cafétaria van de instelling vol. Het ontbijt was eerder sober, met het vooruitzicht op de vele haltes onderweg waarop een drankje, fruit of koeken werden aangeboden. Bij het verschijnen van de huifkar die een paardentram bleek te zijn klaarde alles op en het zou pas weer beginnen regenen na afloop van de hele tocht.
De mevrouw die 's morgens voor ons aan de Bevende Hazelaar een kaars had doen branden voor de Heilige Maagd (het was trouwens haar naamdag) en ook voor goed weer; haar zullen we ook in onze gebeden bedanken.
Campina was de eerste halte en de mensen van het buurtcomité bezorgden ons een yoghourtdrank. Aan de Wittemoer toonden een aantal rasechte Sleidingenaars ons het geboortehuis van Wilfried Martens. Aan De Bevende Hazelaar zelf had Rachel en vrienden post gevat met voor elk een stuk fruit. Op de huifkar werd de sfeer steeds beter. Op het einde van de dag praatte iedereen daar met iedereen. En toen in de namiddag de bestuurder van de paardentram ook nog eens Augustijn begon uit te delen werd er gezongen over hoe mooi Slenne wel is. We kregen de uitleg over componist Verplaetse er gratis bij.
De wegen van fietsers en huifkar liepen even uit elkaar omdat de weg in de Lembeekse Bossen te drassig was. De fietsers werden ontvangen in de Boshoeve en de mensen op de huifkar kregen hun sandwiches in het Dravershof. En met de aangename temperaturen leek het daar zelfs even echt zomer te worden.
Opvallend hoeveel mensen er paarden, pony's en ook ezels houden in deze streek.
In de namiddag hielden we nog halt bij Rachel van Onderlinge Hulp, één van de medewerkers aan het uitstippelen van de hele tocht. In Wippeltex had Sabine weer haar zwarte bril opgezet, alleen haar sigaar ("ik vind dat er in mijn winkel mag gerookt worden") ontbrak. De voorlaatste halte, De Spar in Sleidinge, werd verzorgd door het immer druk bezig zijnde buurtcomité. En we eindigden met een spaghetti in het psychiatrisch centrum.
De paarden waren aan het eind van hun krachten. De fietsers vonden dat de tocht gerust wat langer had mogen duren. Deze morgen hoorde ik van een aantal mensen dat ze deze nacht extra goed hadden geslapen, zonder slaapmedicatie.
(foto's van het evenement kan U in de volgende dagen hier terugvinden)
vrijdag, augustus 10, 2007
We zijn er klaar voor...
Volgende week woensdag is er de eerste huifkar-fietstochtsneukeltoer vanuit het Overlegplatform Psychiatrisch Centrum Sleidinge. Alle plaatsen zijn uitverkocht. Het enige wat we nog moeten doen is bidden voor mooi weer.
We zien elkaar woensdag...
We zien elkaar woensdag...
vrijdag, juli 20, 2007
Elke vogel zingt zoals hij gebekt is...
Engelbert organiseert al een aantal jaren het zang(v)uurtje, één van de afdelingsoverstijgende activiteiten (Sisyphus) in de instelling. Engelbert doet zelf de begeleiding, samen met Chris en Wim. Elke donderdag tussen 11.00 en 12.00u kan je meezingen in de kapel van St.-Jozef.
Kiosk: Leuk dat je wat tijd voor ons kon voorzien. Kan je ons wat meer vertellen over het zang(v)uurtje?
Engelbert: Ik was een beetje verbaasd dat jullie mij een aantal vragen gingen stellen over het zanguurtje omdat ik dacht dat het algemeen bekend was in de instelling. Een jaar of 5 geleden zijn we met het zanguurtje gestart. We planden om gewoon eens samen te zingen en we zaten met een aantal mensen rond de tafel om te kijken hoe we het zouden aanpakken. Er werd eerst gedacht aan een koor maar we kozen ervoor omdat niet te doen. Het was niet onze bedoeling om op te treden. We wilden iets organiseren dat zeer vrijblijvend was. We organiseerden gewoon een zanguurtje en dat was met wisselend succes. Soms zijn het tien mensen, dan weer twintig. We kregen wel een vaste kern van mensen die regelmatig kwamen. Elke donderdag ging het door. We zochten naar een andere naam omdat "zanguurtje" redelijk droog was als benaming. Uiteindelijk werd het "zang(v)uurtje", omdat het verwijst naar "vuur", maar ook naar de warmte van het samen zingen. Mensen komen langs die graag zingen. We starten het zingen van een lied samen en vaak eindigen we ook samen, maar het gebeurt ook dat we ongelijk eindigen, maar dat is geen enkel probleem. Ieder zingt op de eigen toon. Soms geven we aan wanneer mensen na een pauze weer moeten inzetten, maar soms doen we dat ook niet en dat is wel leuk, het improviseren is prettig. Soms wordt degene die het luidst zingt gevolgd zodat iedereen weer gelijk zit. Graag zingen is voldoende. Muzikale voorkennis is absoluut niet nodig. Je kan ook gewoon komen luisteren. We hopen na de zomerstop te kunnen starten met een nieuwe map met liedjes.
Kiosk: Iedereen die nu langskomt kan dus gebruik maken van een map waarin de tekst van het gezongen liedje staat?
Engelbert: Jawel. We zingen de meest uiteenlopende dingen. (Engelbert toont ons de map waarin zowel Engelstalige, Franstalige als Nederlandstalige liedjes staan) De aanwezigen kunnen dan een lied uitkiezen. De vaste muzikale ondersteuners zijn Chris (afdeling OC). Zij zorgt voor het enthousiasme en ook Wim (1B) doet de begeleiding op keyboard en gitaar. Ik zelf zit achter de drum. We proberen nu ook af en toe acapella. Zonder enige vorm van begeleiding. We komen samen in de kapel van St.-Jozef en bij mooi zomerweer zitten we in de tuin en gebeurt de begeleiding op akoestische gitaar. Mensen mogen ook komen dansen. Iedereen mag ook nieuwe nummers komen aanbrengen (glimlachend) als we ze zelf ook kunnen spelen.
Kiosk: Welke instrumenten speel jij?
Engelbert: Drums en percussie. Ritmeinstrumenten. Verder ook een klein beetje basgitaar.
(Het volledige interview kan U lezen in de nog te verschijnen papieren Kiosk)
Engelbert vertelt ons ook dat hij de droom of het plan heeft om eens een zang(v)uurtje te organiseren waarop alle patiënten en alle personeelsleden van de instelling samen aanwezig zullen zijn. Hij denkt nog na over de manier waarop hij dit zou kunnen aanpakken. Op onze steun kan hij alvast rekenen.
Kiosk: Leuk dat je wat tijd voor ons kon voorzien. Kan je ons wat meer vertellen over het zang(v)uurtje?Engelbert: Ik was een beetje verbaasd dat jullie mij een aantal vragen gingen stellen over het zanguurtje omdat ik dacht dat het algemeen bekend was in de instelling. Een jaar of 5 geleden zijn we met het zanguurtje gestart. We planden om gewoon eens samen te zingen en we zaten met een aantal mensen rond de tafel om te kijken hoe we het zouden aanpakken. Er werd eerst gedacht aan een koor maar we kozen ervoor omdat niet te doen. Het was niet onze bedoeling om op te treden. We wilden iets organiseren dat zeer vrijblijvend was. We organiseerden gewoon een zanguurtje en dat was met wisselend succes. Soms zijn het tien mensen, dan weer twintig. We kregen wel een vaste kern van mensen die regelmatig kwamen. Elke donderdag ging het door. We zochten naar een andere naam omdat "zanguurtje" redelijk droog was als benaming. Uiteindelijk werd het "zang(v)uurtje", omdat het verwijst naar "vuur", maar ook naar de warmte van het samen zingen. Mensen komen langs die graag zingen. We starten het zingen van een lied samen en vaak eindigen we ook samen, maar het gebeurt ook dat we ongelijk eindigen, maar dat is geen enkel probleem. Ieder zingt op de eigen toon. Soms geven we aan wanneer mensen na een pauze weer moeten inzetten, maar soms doen we dat ook niet en dat is wel leuk, het improviseren is prettig. Soms wordt degene die het luidst zingt gevolgd zodat iedereen weer gelijk zit. Graag zingen is voldoende. Muzikale voorkennis is absoluut niet nodig. Je kan ook gewoon komen luisteren. We hopen na de zomerstop te kunnen starten met een nieuwe map met liedjes.
Kiosk: Iedereen die nu langskomt kan dus gebruik maken van een map waarin de tekst van het gezongen liedje staat?
Engelbert: Jawel. We zingen de meest uiteenlopende dingen. (Engelbert toont ons de map waarin zowel Engelstalige, Franstalige als Nederlandstalige liedjes staan) De aanwezigen kunnen dan een lied uitkiezen. De vaste muzikale ondersteuners zijn Chris (afdeling OC). Zij zorgt voor het enthousiasme en ook Wim (1B) doet de begeleiding op keyboard en gitaar. Ik zelf zit achter de drum. We proberen nu ook af en toe acapella. Zonder enige vorm van begeleiding. We komen samen in de kapel van St.-Jozef en bij mooi zomerweer zitten we in de tuin en gebeurt de begeleiding op akoestische gitaar. Mensen mogen ook komen dansen. Iedereen mag ook nieuwe nummers komen aanbrengen (glimlachend) als we ze zelf ook kunnen spelen.
Kiosk: Welke instrumenten speel jij?
Engelbert: Drums en percussie. Ritmeinstrumenten. Verder ook een klein beetje basgitaar.
(Het volledige interview kan U lezen in de nog te verschijnen papieren Kiosk)
Engelbert vertelt ons ook dat hij de droom of het plan heeft om eens een zang(v)uurtje te organiseren waarop alle patiënten en alle personeelsleden van de instelling samen aanwezig zullen zijn. Hij denkt nog na over de manier waarop hij dit zou kunnen aanpakken. Op onze steun kan hij alvast rekenen.
zondag, juli 15, 2007
Huifkar- en fietstocht
Er zijn nog kaarten te verkrijgen voor de tocht op 15 augustus. U kan gedurende 28 kilometer genieten van de mooie omgeving van een deel van het Meetjesland.
Er zijn zes stops voorzien met versnaperingen. U kan 's morgens om 9.00u ontbijten, over de middag zijn er sandwiches en 's avonds tracteren we U op een spaghetti. Dit allemaal voor de prijs van 6 euro.
Kaarten kan U krijgen aan de receptie van Psychiatrisch Centrum Sleidinge, Weststraat 135.
Er zijn zes stops voorzien met versnaperingen. U kan 's morgens om 9.00u ontbijten, over de middag zijn er sandwiches en 's avonds tracteren we U op een spaghetti. Dit allemaal voor de prijs van 6 euro.
Kaarten kan U krijgen aan de receptie van Psychiatrisch Centrum Sleidinge, Weststraat 135.
donderdag, juli 12, 2007
Slenne Feest 2007 (foto's deel 3)
De vrijwilligers van Onderlinge Hulp Sleidinge waren alweer paraat. De oliebollen gingen goed van de hand.
Habiba zorgde voor Afrikaanse koekjes
De jonge mensen van Jam gaven een goed optreden
Slenne Feest 2007! (foto's deel 2)
De Texas linedancers gaven de aftrap van het feest
De publieke opkomst lag dit jaar hoog.
maandag, juli 09, 2007
Slenne Feest 2007! De foto's
De bakker, de beenhouwer, de winkelier, de mensen van het buurtcomité, de buurtbewoner, Rode Kruisvrijwilligers, patiënten van de instelling en hun familie, personeelsleden, de directeur, de zusters van de congregatie, Onderlinge Hulp, de Gezinsbond, de dierenbescherming, linedancers, Jam... ze waren er allemaal. In de loop van deze week kan U elke dag foto's bekijken van het feest.
De mensen van het buurtcomité zetten rond 7.00u de stand op voor de rommelmarkt
Op de stand van Guy en Ann vond je de meest merkwaardige voorwerpen in verband met scheepvaart.
vrijdag, juli 06, 2007
Nog één dag...
De vlaggen hangen er. De brouwer heeft de drank geleverd. We hebben 206 inschrijvingen voor de barbecue. En vandaag staat er in Het Nieuwsblad een artikel met foto.
De medewerkers zijn er klaar voor
Nog één dag en zondag is er voor de vijfde keer "Slenne Feest!" Kom gerust eens langs voor een babbel, een drankje, een optreden, een interview...
Het hele artikel in Het Nieuwsblad kan u hier lezen.
woensdag, juni 20, 2007
De Weststraat van Sleidinge
Ik hou wel van die naam, "de West-straat". In de papieren Kiosk hebben we zelfs een rubriek met die naam.
Als je naar het journaal kijkt en men heeft het over "de Wet-straat" (één 's' minder dan in Weststraat) dan weet je dat dit het centrum van het politieke gebeuren is. Men heeft het dan niet alleen over de officiële politiek maar over wat zich in de wandelgangen afspeelt. Hier gebeurt het. Hier wordt overlegd en hier worden beslissingen genomen. De naam van deze straat is meer dan een straat: het is een ontmoetingsplaats voor mensen van velerlei ideeën en opvattingen. Ze ontmoeten elkaar en ze praten met elkaar. Ze discussiëren en sluiten compromissen.
De Weststraat in Sleidinge is een lange straat die de psychiatrische instelling met het dorp verbindt. Het is de verbindingsweg tussen instelling en gemeente. Ook al ligt de instelling op een kruispunt waar vier straten samenkomen, enkel de Weststraat wordt druk bewandeld door patiënten. Het is alsof deze straat vooral de ontmoetingsstraat is tussen patiënten en buurtbewoners. De meeste telefoons van buurtbewoners naar het meldpunt komen vanuit deze straat. Hier lijkt de integratie tussen patiënten en buurtbewoners het duidelijkst in al zijn facetten. Niet dat ik iets tegen die drie andere straten heb. De Langendam, de Weegse, de Wurmstraat ook hun namen klinken als een bel, hen te bewandelen geeft rust en kalmte, maar ze voeren je van het centrum weg. Ze gaan op stap zonder een dichtbijgelegen doel. Ze voeren naar het platteland, naar Waarschoot, naar de watertoren. Evenzoveel zijn dit waardevolle bestemmingen, maar toch lijkt de verwachting van wat komen zal in niets op de verwachting van een ontmoeting op het dorp als centrale plaats van een gemeenschap.
Op deze lange weg naar het dorp zie je ze soms lopen: alleen of in groep, patiënten van onze instelling. Ze zijn op weg tussen dorp en instelling, tussen de veilige plaats van het gesticht en de open ruimte van de winkels, de cafés, het postpunt, de markt op vrijdag.
Vandaag ben ik langsgeweest bij een aantal bewoners van deze verbindingsweg met affiches voor het buurtfeest op 8 juli. Sommigen wonen hier al sedert hun geboorte, anderen zijn inwijkelingen. Ik maak kennis met hen en ze vertellen mij hun verhalen.
"Ik ben nog heel dikwijls bij jullie in het gesticht langsgeweest om varkens te slachten" hoorde ik vandaag een ex-slager vertellen. Zijn vrouw had me even gevraagd binnen te komen om een praatje te slaan met haar bedlegerige man. Hij is bijna helemaal verlamd. Hij was ooit voorzitter van de plaatselijke voetbalploeg. "Ik herken U niet" zegt hij, "Robert(Kioskmedewerker)?... ja, Robert natuurlijk wel. Ik ontmoette hem bij het voetbal regelmatig". "Problemen? Nee, met de mensen van de instelling hebben wij nooit last gehad, nee, dat niet, en mijn man is hier geboren" zegt de vrouw lachend. Die ene keer dat onze bloembakken van de vensterbank waren gegooid dachten we dat het patiënten waren en het bleken de buren geweest te zijn. Nee, met patiënten hebben we nooit last gehad" "Die keer dat er een patiënt met zijn hoofd tegen onze gevel geleund stond en nog een blikje bier opendeed" De man kijkt weg van het wielrennen op tv en hij glimlacht. "Die man was erg dronken en toch deed hij nog een blikje bier open. Dat zijn dingen die gebeuren, mensen drinken af en toe wel eens wat teveel. Dat is niet alleen bij patiënten" Man en vrouw glimlachen. "En die man die iedere dag aanbelde en een glas water vroeg, iedere dag. We hebben het hem met plezier gegeven. Nee echt last is dat niet. Ja, we gaan zeker langskomen op 8 juli. We zijn er vroeger zoveel geweest, in het gesticht. Ja, wij noemen dat nog altijd zo hé, het gesticht. Is het de mannenkant of de vrouwenkant waar het feest doorgaat? Ja, we weten wel dat het nu allemaal gemengd is maar voor ons blijft het toch de mannenkant en de vrouwenkant." Ondertuusen is de thuisverpleegster binnengekomen en de vrouw praat verder: "De mensen zijn nu zo snel geïrriteerd hé. Ze winden zich zo snel op, voor een kleinigheid beginnen ze al te reclameren. Vroeger was het toch anders, dan waren de mensen gemoedelijker en men was verdraagzamer. In een buurt gebeurt er altijd wel eens iets. De laatste tijd komen hier ook meer jonge mensen langs hé, met het buurtcafé. Dat is zo hé. Je zou je daar ook druk kunnen in maken, hé, maar wij doen dat niet."
Ik bedank hen voor de vriendelijke ontvangst. "Tot op 8 juli hé. Kunnen we ons nog inschrijven voor de barbecue? Mijn dochter zei het nog vorige week. Ma, zei ze, ga toch nog eens naar het gesticht voor het feest. Je kwam er vroeger zo dikwijls, ga er nog eens naartoe. Ja, we gaan zeker langskomen. Tot op het feest."
Als ik op de terugweg naar de instelling hun huis passeer hangt de affiche voor het raam. Ik groet hen in gedachten. Tot op 8 juli.
Als je naar het journaal kijkt en men heeft het over "de Wet-straat" (één 's' minder dan in Weststraat) dan weet je dat dit het centrum van het politieke gebeuren is. Men heeft het dan niet alleen over de officiële politiek maar over wat zich in de wandelgangen afspeelt. Hier gebeurt het. Hier wordt overlegd en hier worden beslissingen genomen. De naam van deze straat is meer dan een straat: het is een ontmoetingsplaats voor mensen van velerlei ideeën en opvattingen. Ze ontmoeten elkaar en ze praten met elkaar. Ze discussiëren en sluiten compromissen.
De Weststraat in Sleidinge is een lange straat die de psychiatrische instelling met het dorp verbindt. Het is de verbindingsweg tussen instelling en gemeente. Ook al ligt de instelling op een kruispunt waar vier straten samenkomen, enkel de Weststraat wordt druk bewandeld door patiënten. Het is alsof deze straat vooral de ontmoetingsstraat is tussen patiënten en buurtbewoners. De meeste telefoons van buurtbewoners naar het meldpunt komen vanuit deze straat. Hier lijkt de integratie tussen patiënten en buurtbewoners het duidelijkst in al zijn facetten. Niet dat ik iets tegen die drie andere straten heb. De Langendam, de Weegse, de Wurmstraat ook hun namen klinken als een bel, hen te bewandelen geeft rust en kalmte, maar ze voeren je van het centrum weg. Ze gaan op stap zonder een dichtbijgelegen doel. Ze voeren naar het platteland, naar Waarschoot, naar de watertoren. Evenzoveel zijn dit waardevolle bestemmingen, maar toch lijkt de verwachting van wat komen zal in niets op de verwachting van een ontmoeting op het dorp als centrale plaats van een gemeenschap.
Op deze lange weg naar het dorp zie je ze soms lopen: alleen of in groep, patiënten van onze instelling. Ze zijn op weg tussen dorp en instelling, tussen de veilige plaats van het gesticht en de open ruimte van de winkels, de cafés, het postpunt, de markt op vrijdag.
Vandaag ben ik langsgeweest bij een aantal bewoners van deze verbindingsweg met affiches voor het buurtfeest op 8 juli. Sommigen wonen hier al sedert hun geboorte, anderen zijn inwijkelingen. Ik maak kennis met hen en ze vertellen mij hun verhalen.
"Ik ben nog heel dikwijls bij jullie in het gesticht langsgeweest om varkens te slachten" hoorde ik vandaag een ex-slager vertellen. Zijn vrouw had me even gevraagd binnen te komen om een praatje te slaan met haar bedlegerige man. Hij is bijna helemaal verlamd. Hij was ooit voorzitter van de plaatselijke voetbalploeg. "Ik herken U niet" zegt hij, "Robert(Kioskmedewerker)?... ja, Robert natuurlijk wel. Ik ontmoette hem bij het voetbal regelmatig". "Problemen? Nee, met de mensen van de instelling hebben wij nooit last gehad, nee, dat niet, en mijn man is hier geboren" zegt de vrouw lachend. Die ene keer dat onze bloembakken van de vensterbank waren gegooid dachten we dat het patiënten waren en het bleken de buren geweest te zijn. Nee, met patiënten hebben we nooit last gehad" "Die keer dat er een patiënt met zijn hoofd tegen onze gevel geleund stond en nog een blikje bier opendeed" De man kijkt weg van het wielrennen op tv en hij glimlacht. "Die man was erg dronken en toch deed hij nog een blikje bier open. Dat zijn dingen die gebeuren, mensen drinken af en toe wel eens wat teveel. Dat is niet alleen bij patiënten" Man en vrouw glimlachen. "En die man die iedere dag aanbelde en een glas water vroeg, iedere dag. We hebben het hem met plezier gegeven. Nee echt last is dat niet. Ja, we gaan zeker langskomen op 8 juli. We zijn er vroeger zoveel geweest, in het gesticht. Ja, wij noemen dat nog altijd zo hé, het gesticht. Is het de mannenkant of de vrouwenkant waar het feest doorgaat? Ja, we weten wel dat het nu allemaal gemengd is maar voor ons blijft het toch de mannenkant en de vrouwenkant." Ondertuusen is de thuisverpleegster binnengekomen en de vrouw praat verder: "De mensen zijn nu zo snel geïrriteerd hé. Ze winden zich zo snel op, voor een kleinigheid beginnen ze al te reclameren. Vroeger was het toch anders, dan waren de mensen gemoedelijker en men was verdraagzamer. In een buurt gebeurt er altijd wel eens iets. De laatste tijd komen hier ook meer jonge mensen langs hé, met het buurtcafé. Dat is zo hé. Je zou je daar ook druk kunnen in maken, hé, maar wij doen dat niet."
Ik bedank hen voor de vriendelijke ontvangst. "Tot op 8 juli hé. Kunnen we ons nog inschrijven voor de barbecue? Mijn dochter zei het nog vorige week. Ma, zei ze, ga toch nog eens naar het gesticht voor het feest. Je kwam er vroeger zo dikwijls, ga er nog eens naartoe. Ja, we gaan zeker langskomen. Tot op het feest."
Als ik op de terugweg naar de instelling hun huis passeer hangt de affiche voor het raam. Ik groet hen in gedachten. Tot op 8 juli.
"Kom op tegen..."
In een interview met overspil, het tijdschrift van het overlegplatform GGZ Vlaams Brabant heeft Dr. Igodt het ondermeer over het stigma rond geestesstoornis
Prof. Igodt is gewezen diensthoofd van de dienst Psychiatrie UZ KULeuven en hoogleraar psychiatrie. Momenteel is hij nog steeds voorzitter van het overlegplatform VLABO en van Similes.
"het stigma, het taboe wegwerken rond een geestesstoornis is moeilijker dan het wegwerken van het aboe rond kanker. Maar acties zoals "kom op tegen kanker" geven mensen veel informatie en inzicht in de problematiek. Boegbeelden, bekende Vlamingen die vertellen over hun depressie of over een familielid met een psychische aandoening, hebben een impact op de bespreekbaarheid. Informatiecampagnes over depressie en suïcide op scholen en op het werk...
Mensen die kampen met psychische aandoeningen of psychiatrische ziekten horen ook thuis in de maatschappij! Ik zou graag de parallel willen maken met het integratiebeleid voor fysiek gehandicapten. Voor deze mensen zijn er inmiddels heel wat faciliteiten zodat ze kunnen werken, zodat ze naar school kunnen gaan temidden de anderen... Waarom trekken we dit niet open voor mensen met psychische stoornissen?"
(Uit "Overspil", mei 2007, nummer 36, met dank aan Popov voor het bericht)
Prof. Igodt is gewezen diensthoofd van de dienst Psychiatrie UZ KULeuven en hoogleraar psychiatrie. Momenteel is hij nog steeds voorzitter van het overlegplatform VLABO en van Similes.
"het stigma, het taboe wegwerken rond een geestesstoornis is moeilijker dan het wegwerken van het aboe rond kanker. Maar acties zoals "kom op tegen kanker" geven mensen veel informatie en inzicht in de problematiek. Boegbeelden, bekende Vlamingen die vertellen over hun depressie of over een familielid met een psychische aandoening, hebben een impact op de bespreekbaarheid. Informatiecampagnes over depressie en suïcide op scholen en op het werk...
Mensen die kampen met psychische aandoeningen of psychiatrische ziekten horen ook thuis in de maatschappij! Ik zou graag de parallel willen maken met het integratiebeleid voor fysiek gehandicapten. Voor deze mensen zijn er inmiddels heel wat faciliteiten zodat ze kunnen werken, zodat ze naar school kunnen gaan temidden de anderen... Waarom trekken we dit niet open voor mensen met psychische stoornissen?"
(Uit "Overspil", mei 2007, nummer 36, met dank aan Popov voor het bericht)
dinsdag, juni 19, 2007
Snelheidscontroles
Ivan Van Hove (lokale correspondent voor Het Volk - Het Nieuwsblad) laat weten dat er in de week van maandag 18 tot zondag 24 juni zeker snelheidscontroles in de woonkernen Assenede, Belzele, Evergem, Kerkbrugge, Sleidinge en Oosteeklo zullen plaats hebben.
voorbereiding, voorbereiding
8 juli is niet heel erg ver weg meer en de voorbereidingen voor Slenne Feest!lopen volgens schema.
Deze ochtend belde een medewerker naar Riba. Richard van Riba zal ons net als vorig jaar een koelwagen lenen zodat bij straf zomerweer de drankjes fris blijven. Nu nog eens terugbellen naar de brouwer zodat de drank de dag van levering in de koelwagen kan overgebracht worden. Vorig jaar werden bakken en flessen eerst overgebracht naar de sportzaal en enkele dagen later naar de koelwagen. We moesten veel te veel sleuren en trekken. De koelwagen en de brouwer gelijktijdig laten aanwezig zijn, is de boodschap.
Andere medewerkers bellen nog eens aan in de Weststraat met de vraag of bewoners affiches voor het feest achter het raam willen aanbrengen.
Deze ochtend belde een medewerker naar Riba. Richard van Riba zal ons net als vorig jaar een koelwagen lenen zodat bij straf zomerweer de drankjes fris blijven. Nu nog eens terugbellen naar de brouwer zodat de drank de dag van levering in de koelwagen kan overgebracht worden. Vorig jaar werden bakken en flessen eerst overgebracht naar de sportzaal en enkele dagen later naar de koelwagen. We moesten veel te veel sleuren en trekken. De koelwagen en de brouwer gelijktijdig laten aanwezig zijn, is de boodschap.
Andere medewerkers bellen nog eens aan in de Weststraat met de vraag of bewoners affiches voor het feest achter het raam willen aanbrengen.
zaterdag, juni 16, 2007
Joka
Vanuit de organisatoren van de Joka-kampen was er minder goed nieuws.
Ik kreeg deze week een berichtje dat een aantal deelnemers hadden afgemeld waardoor er op dit moment slechts twee kandidaten overbleven. Hopen dus dat zich nog andere jonge mensen zullen aanbieden om de patiënten op onze afdeling een weekje vakantiesfeer te brengen.
Ik kreeg deze week een berichtje dat een aantal deelnemers hadden afgemeld waardoor er op dit moment slechts twee kandidaten overbleven. Hopen dus dat zich nog andere jonge mensen zullen aanbieden om de patiënten op onze afdeling een weekje vakantiesfeer te brengen.
Interview met Dirk en Valérie, dubbeldiagnose
Ter gelegenheid van de start van het woonproject van @14, volgende maandag, hadden we een gesprek met Dirk (coördinator) en Valérie (sociaal assistente) van de afdeling dubbeldiagnose.
In dat woonproject dat gelegen is in de Wurmstraat 14, de plaats van het vroegere labo, kunnen 7 mensen wonen gedurende een maximum periode van één jaar. Het gaat om een resocialisatieproject. Dit betekent dat de bewoners aan het werk moeten om zich opnieuw te integreren in de maatschappij. De begeleiding verwacht van hen ondermeer inzet bij het zoeken naar een dagbesteding.
(meer uittreksels van dit interview leest U hier volgende week)
In dat woonproject dat gelegen is in de Wurmstraat 14, de plaats van het vroegere labo, kunnen 7 mensen wonen gedurende een maximum periode van één jaar. Het gaat om een resocialisatieproject. Dit betekent dat de bewoners aan het werk moeten om zich opnieuw te integreren in de maatschappij. De begeleiding verwacht van hen ondermeer inzet bij het zoeken naar een dagbesteding.
(meer uittreksels van dit interview leest U hier volgende week)
Abonneren op:
Posts (Atom)